Pisma-zebrane-Papczynski.indb

1143 rozwaanie iv: cierniowa korona ną, posadzony na konia był obwożony z wielkimi honorami po wszystkich rozstajnych drogach miasta; wszystek lud wpatrzony był wówczas we wspaniały przepych tak radosnego widowiska, Haman zaś zamiast herolda niechętnym głosem wołał: „Tej czci godzien jest ten, którego król będzie chciał uczcić!” (Est 6, 11). Taki wielki zaszczyt został przyznany i okazany Mardocheu- szowi w nagrodę za wykrycie zamachu, jaki na króla uknuli dwaj eunuchowie (zob. Est 2, 21-23). O ileż większe dobrodziejstwa my wszyscy, wraz z bezbożną Synagogą Żydowską, otrzymaliśmy od Syna Bożego, wspanialszego, znakomitszego od wszystkich królów! A jakiej czci od nas doznał? „Oblókł się w szaty pomsty, a odział się jak płaszczem żarliwości” – jak podaje Izajasz (Iz 59, 17). Przestępstwa, jakie my popełniliśmy, Ojciec Niebieski mści na swoim Synu; kary, na jakie zasłużyliśmy, wymierzane są Jemu; gniew, który my powinniśmy znieść, wylewa się na Niego. Józef Flawiusz 50 , żydowski Liwiusz, w czwartej księdze Staro- żytności wspomina o tym, że jakiś król fenicki dla przebłagania bogów „dał na ofiarę syna odzianego w purpurę”. Święty Hieronim, „wskazując na wyjątkowość ofiary”, mówi o naszym Zbawicielu, że „ukazany został ludowi w purpurowej szacie”. W czymże jest wyjątkowość tej ofiary? On właśnie sam jako podstawowa Ofiara i Twórca ofiar, Sprawca kapłaństwa i Najwyższy Kapłan, jest przeznaczony na ofiarę. Musiał być ułagodzony najbardziej uzasadniony gniew Boga, słusznie roz- gniewanego na nieprawość ludzką. A kto może godnie ułagodzić Boga, jeśli nie sam Bóg? A więc bardzo zagniewany Ojciec Nie- bieski, dla zadośćuczynienia Sobie, „dał na ofiarę Syna odzianego w purpurę”, który sam tego chciał i który sam się dobrowolnie na to ofiarował. „Oblókł się” itd. 3. Przytłoczył mnie bezmiar tak wielkiej łaski: nie mogę, nie mogę pojąć tak wielkiej miłości. Posuwam się więc dalej: prze- chodzę od purpury do korony niebieskiego Cesarza. Do korony, 50 Józef Flawiusz z Jerozolimy (37 – ok. 100), historyk żydowski piszący po grecku. Pozostawił między innymi dzieło: Starożytności żydowskie w 20 księgach, opisujące historię Żydów od początku świata aż do wybuchu powstania przeciw Rzymowi za cesarza Nerona (66 rok).