Pisma-zebrane-Papczynski.indb

1127 rozwaanie ii: dobrowolne wizy niczego ani nie śmiał, ani nie mógł zrobić; wzywam na świadka to niebo i gwiazdy o tym wiedzące” 28 . Nizos obawiał się, co jednak się stało, że na Euryalosie zosta- nie pomszczona rzeź dokonana wśród straży Rutulów, będącej w głębokim śnie. Wierny więc przyjaciel nieszczęście, które usi- łuje odwrócić od swego serdecznego kolegi, sam chce wziąć na siebie i nader gwałtowną wściekłość rozjuszonego wroga prze- nieść na swoje plecy. Jest to doskonałe świadectwo lub wymysł (bo opiewa o tym pełen patosu najznakomitszy poeta rzymski) niewzruszonej miłości. Mimo wszystko ustępuje [w cień], ponieważ nasz Ro- dak, tej samej co my natury, wcielony Syn Boży, odważył się na większe i bardziej prawdziwe rzeczy. Jak najchętniej, z całkowi- tym zdecydowaniem i męstwem naraził się dla nas na pojmanie, okrutne skrępowanie, uprowadzenie na mękę. Ani wrogów nie chciał wygubić, chociaż mógł, ani nas ocalić w inny sposób, jaki był Mu łatwo dostępny, tylko przez swe więzy. Dał więc sługom możność porwania siebie, abyśmy zostali wyrwani z rąk piekiel- nych sług; związania siebie, by zostały porwane nasze więzy; całe nasze przestępstwo przeniósł na siebie, jak gdyby nie Adam, nie nieszczęsne jego potomstwo bardzo ciężko obraziło Boga; tak się oddał za nas [w ręce] sprawiedliwości Bożej, Sam dobrowolnie stawszy się winnym, niczego nie [będąc] winnym: „postawą zna- leziony jako człowiek” (por. Flp 2, 7) 29 , aby jako człowiek był za nas pojmany, męczony, skazany, chłostany, zabity. „Mając przed Sobą wesele – jak to w podziwu godny sposób zaznaczył Nauczy- ciel narodów – podjął krzyż” (Hbr 12, 2). „Ucząc nas – dopo- wiedział Grzegorz 30 – gardzić pomyślnością, obawiać się jej, nie- szczęścia rzeczywiście kochać i znosić”. Taka jest wolność dzieci Bożych wyzwolonych z niewoli diabelskiej przez dobrowolną niewolę Chrystusową. 28 „Na mnie (tu stoję, sprawca!) obróćcie broń – woła – Rutule! Mój to pod- stęp; on niewinny zgoła, Gwiazd światłością się świadczę, co noc rozwesela”. Por. Wergiliusz, Eneida IX, dz. cyt., s. 427-429. 29 W sensie: „postawił się w sytuacji człowieka”. 30 Św. Grzegorz I Wielki, papież (ok. 540–604), doktor Kościoła.