Pisma-zebrane-Papczynski.indb

1099 słowo vii A Rabanus 123 dodaje: „Pożera [.....] ziemię, przez to, że karmi się i rozkoszuje błędami grzeszników, i łudząc, sprowadza ich na za- tracenie. Bo jak często święci nazywani są niebem, tak ci, którym smakują sprawy ziemskie, [nazywani są] ziemią”. W tym sensie trzeba rozumieć i drugą karę nałożoną na węża. Jak głosi opinia niektórych, najpierw chodził on wyprostowany, a potem ukaranie go polegało na tym, aby odtąd czołgał się na piersiach. „Na piersiach 124 twoich czołgać się będziesz” (Rdz 3, 14). Tak ugodził go Bóg piorunem. A z jakiej racji to uczynił, świetnie wyraził bardzo uczony Kajetan w takim rozumowaniu: „Brzuch – to warsztat trawienia pokarmu. A zatem, chodzenie na brzuchu, to uciskanie, przez chodzenie, własnego brzucha, [...] Zadaniem więc diabła jest, jak bardzo trafnie wnioskuje przyto- czony egzegeta, uciskanie swego pokarmu, czyli dusz grzeszni- ków. Można by jaśniej powiedzieć: nie tylko będziesz przeklęty ty, ale również przeklęci będą twoi bliscy, bo będą uciskani przez ciebie”. Oto strawa odwiecznego węża, diabła: dusze grzeszni- ków. O, uciekaj, uciekaj, człowieku! Uciekaj, grzeszniku, do swego Zbawiciela. Wzywając przepotężnej wszechmocy Jego przeciw temu niestrudzonemu łowcy twojej duszy, przekaż ją i z ufnością powierz Jego obronie, kierownictwu i straży. Nieustannie wołaj: „W ręce Twoje, Panie, polecam ducha mego”. „Niech przylgnie dusza moja do Ciebie. Niech mnie broni Twoja prawica. Niech dusza moja Twoją mocą wyrwie się jak ptak z sideł myśliwych”. Z duszą związane jest sumienie. Dokąd nie zanieczyści go pla- ma występku, jest ono wesołe, pogodne, spokojne; jest ciągła uczta. Skoro zaś tego się dopuści, natychmiast z jego zgnilizny rodzi się robak, który wnętrze grzesznika do tego stopnia wiecz- 123 Bł. Rabanus Maurus (780–856), biskup Moguncji, zwany „nauczycielem Germanii”. Był opatem i jednym z organizatorów klasztoru benedyktynów w Ful- dzie. Napisał homilie i martyrologium. 124 Wulgata łacińska ma rzeczownik: pectus, pectoris – ‘piersi; brzuch’ (Owi- diusz, Przemiany 6, 663). Septuaginta ma: he koilia – ‘jama brzuszna, brzuch, żołądek’. Stąd Wujek tłumaczy: „na piersiach”, Biblia Tysiąclecia: „na brzuchu”.