Pisma-zebrane-Papczynski.indb

ukrzyowany mówca 1098 jego wyobraźni paskudnymi obrazami i nie zatruwał mu duszy zgubnymi myślami. Biedny i upadający grzeszniku, innym sposobem nie zacho- wasz swej duszy w wolności od niebezpiecznego upadku, jeśli wraz z Psalmistą nie będziesz prośbą i nieustannym błaganiem dokuczał Synowi Bożemu: „W ręce Twe”, Panie, „polecam ducha mego” (Ps 30, 6). Tobie chcę poświęcić swe myśli. Nie chcę mieć i dopuścić żadnych innych myśli, jak tylko od Ciebie, o Tobie, dla Ciebie, o Jezu! Tobie polecam ducha mego! Od myśli przejdźmy do samej duszy. Piekielny rabuś tak bardzo starannie i sprytnie zastawia na nią zasadzki, że Piotr, Przywódca i Ojciec Kościoła, uważał, iż trzeba nas poważnie upomnieć, by- śmy się ich usilnie strzegli i przemyślnie unikali. „Bracia, trzeźwi bądźcie i czuwajcie, bo przeciwnik wasz diabeł jak lew ryczący krąży, szukając, kogo by pożarł” (1 P 5, 8). Nie mógł nam wyraź- niej przedstawić naszego niebezpieczeństwa do oceny niż przez przypisanie demonowi lwiej wściekłości i ryczenia, i że będziemy dla niego łupem, jeśli nie będziemy rozważnie i bacznie czuwali. Lew ryczeniem wstrzymuje łup, który chce schwycić. Podobnie demon duszę. My, nieszczęśliwi wygnańcy z raju, przebywamy na tym świecie jak na ogromnym pustkowiu, gdzie pełno piekielnych zwierząt, które wokół nas krążą, otaczają nas swymi ziejącymi paszczami, by nas pochłonąć. I nie ma co się dziwić, gdyż pokarmem piekiel- nych bestii jest nie co innego jak dusze ludzkie, bo je, jako spla- mione grzechem pierworodnym, dla siebie przeznaczyli. Każdy może sobie przypomnieć, jakie danie, jaką paszę przydzielił Bóg, Stwórca wszechrzeczy, temu starodawnemu wężowi, który usid- lił pierwszych naszych Rodziców, mówiąc: „Ziemię jeść będziesz po wszystkie dni żywota twego” (Rdz 3, 14). Jaką ziemię? Bar- dzo mądrą odpowiedź daje św. ojciec Grzegorz 122 , słońce rodziny benedyktyńskiej i całego Kościoła, w komentarzu do Psalmu 4: „Odwieczny nieprzyjaciel je ziemię, ponieważ do wnętrza swej nieprawości chowa wszystkich grzeszników”. 122 Św. Grzegorz Wielki.