81 stołem zaś i poza domem nikomu nie będzie wolno niczego spożywać bez pozwolenia przełożonego” (NV, IV 1-2). Zagadnienie używania napojów alkoholowych w zakonie o. Stanisława było również podjęte w pierwszej wizytacji kanonicznej z 24 października 1673 r. Biskup Stanisław Święcicki obostrzył wskazania Normae vitae i zobowiązał marianów, aby w środy i soboty pili jedynie wodę, w inne dni mogli pić piwo w ograniczonej ilości („quartam partem communis mensurae”). Zabraniał natomiast picia wódki („cremati”), miodu pitnego („mulsum”), wina i innych likierów. W Testamencie I Założyciel Zakonu Marianów zwracał się z apelem do współbraci, aby byli wierni swemu powołaniu: „Moim najmilszym Braciom w Chrystusie szczególnie i gorąco zalecam Miłość do Boga i bliźniego, jedność zamierzeń, pokorę, cierpliwość, trzeźwość, skromność, wierne wypełnianie swego powołania i niezmienną w nim wytrwałość, niewzruszoną cześć dla Dziewicy bez zmazy Poczętej, pełne zapału wspomaganie Zmarłych, przestrzeganie [naszych] reguł, karność i doskonałość zakonną i wciąż gorliwego ducha; niech pamiętają, że za to, co Bogu i Najwybrańszej Dziewicy ślubowali, jest dla nich odłożona najpewniejsza i niezawodna nagroda”. Natomiast w Testamencie II zwraca się do swego następcy z następującym upomnieniem: „Zobowiązuje go pod groźbą strasznego Sądu Bożego, aby mi niczego nie zmieniał w habicie, nazwie Zakonu ani nie ważył się bezbożnie niweczyć czci Najbłogosławieńszej Panny Maryi, którą Jej Majestatowi, chociaż niegodni oddajemy przez odmawianie całego ofi cjum o Niepokalanym Poczęciu i całego Różańca. To samo dotyczy wprowadzenia używania gorzałki, którą niech uważa za zabronioną dla siebie i wszystkich, ponieważ napój ten, dzięki tajemnemu zmiłowaniu Bożemu, jest czymś obcym dla Naszej Wspólnoty”. Nieco później, zdaje się, że w roku swej śmierci, o. Stanisław we wskazaniach dla swoich współtowarzyszy jeszcze raz nawiązał do tego tematu: „Picie gorzałki tak na zewnątrz, jak i w Domu jest zakazane pod groźbą utraty błogosławieństwa Bożego, ku czci Chrystusa Pana i Zbawiciela Naszego pragnącego na Krzyżu [co faktycznie dotychczas jest przestrzegane przez nas wszystkich oddanych prawowierności i trzeźwości]” (Praecepta, 5). Realizacja wskazań o. Stanisława w Zakonie Marianów Po śmierci o. Stanisława jego Zakon przeżywał różne trudności, które omal nie spowodowały jego kasaty. Rozporządzenia kapituł wskazują na istnienie sprzeczek wśród zakonników, buntu przeciw przełożonym, zaniedbywanie wspólnych modlitw czy przetrzymywanie wódki (cremati) w celach (1710). Znamienna jest przestroga kapituły z 1712 r.: marianie, zgodnie ze ślubowanym ubóstwem powinni zachować umiarkowanie i nie ulegać „kultowi brzucha”. Były to bowiem czasy
RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==