42 Miłośnik życia konsekrowanego w służbie Niepokalanej Gotowość pójścia o. Stanisława za wezwaniem Bożym do życia zakonnego najbardziej ujawniła się w założeniu i utrwaleniu Zgromadzenia Księży Marianów. Do tego dzieła przygotowywało go wszystko, czego w życiu doświadczył i co przedtem przeżył. Jego boje i niepokoje w okresie dzieciństwa, jego młodzieńcze dramaty, jego zmagania zmierzające do obrony ideałów życia zakonnego były w wyrokach Opatrzności Bożej przygotowaniem do wypełnienia jego głównego zadania życiowego – założenia nowej wspólnoty zakonnej dla szerzenia czci Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny. Ideał ten dopełnił się potem w niesieniu pomocy „duszom czyśćcowym i proboszczom”, jak dosadnie określano cele przyświecające marianom. Ile wysiłku musiał włożyć o. Papczyński w utwierdzenie swego dzieła, ile walk podjąć z nieprzyjaciółmi Zgromadzenia, ile trudności pokonać, by doprowadzić je do aprobaty przez władze państwowe i kościelne, wiedzą ci, którzy zadali sobie trud wczytania się w całą jego biografi ę. Myśl założenia Zgromadzenia Księży Marianów zrodziła się w duszy o. Stanisława Papczyńskiego prawdopodobnie w okresie jego uwięzienia w Podolińcu i w Prievidzy w ostatnim okresie jego pobytu u pijarów. Miał wtedy wiele czasu na refl eksję; w ciągu długich tygodni osamotnienia mógł rzeczywiście powziąć taką decyzję. W każdym razie był przekonany, że jego plan pochodził z natchnienia Bożego. Idąc za głosem wzywającym do założenia nowego zakonu, o. Stanisław chciał jak najszybciej przywdziać biały habit, który przewidział dla zakładanego przez siebie zgromadzenia. Dokonał tego w kaplicy Karskich w Luboczy. Wybrał dla siebie i dla przyszłych marianów habit koloru białego, gdyż uważał, że kolor ten jest najwłaściwszy dla stroju członków „Towarzystwa Niepokalanego Poczęcia” i żaden inny nie uzmysławia tak dobrze jak ten nieskazitelności Dziewicy Niepokalanie Poczętej. Noszony przez marianów miał być w rozumieniu o. Papczyńskiego naturalną pomocą w szerzeniu kultu Niepokalanego Poczęcia jako zasadniczego celu nowego zgromadzenia. Ceremonia obłóczyn odbyła się uroczyście w czasie oktawy Narodzenia Najświętszej Maryi Panny we wrześniu 1671 r. przed ołtarzem, w którym czczono obraz Matki Boskiej Niepokalanie Poczętej, przywieziony z Rzymu jako dar papieża Urbana VIII. Zebrani na uroczystości obłóczyn zdawali sobie sprawę, że był to moment, w którym zaczęła kiełkować nowa rodzina zakonna – pierwszy zakon klerycki założony na ziemi polskiej. Trudne były początki nowego zgromadzenia, którego zakładanie o. Papczyński kontynuował po założeniu pierwszego klasztoru w Puszczy Korabiewskiej w 1673 r. Pierwsi kandydaci zupełnie nie nadawali się do życia zakonnego, a ustawa narzucona „pustelnikom marianom” przez biskupa wizytatora w październiku
RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==