278 istniejącej. Po licznych zabiegach papież Innocenty XII w breve skierowanym do nuncjusza w Polsce z 24 listopada 1699 r. uznaje i stwierdza fakt istnienia zakonu mariańskiego, powołanego w oparciu o „Regułę dziesięciu cnót Najświętszej Maryi Panny”. Zaraz też – 6 czerwca 1701 r. – o. Papczyński złożył ślubowanie na ręce nuncjusza apostolskiego w Polsce. Miesiąc później złożyli ślubowanie jego współbracia. W sierpniu tego samego roku o. Stanisław ciężko zachorował. Tym razem stan jego zdrowia stale się pogarszał. Zakonodawca miał już 70 lat, 40 lat w kapłaństwie, 28 lat jako przełożony. Oczekiwał śmierci, jak mawiał: „Posłańca Boga i siostry człowieka”. Dnia 17 września 1701 r., kiedy nad horyzontem gasło słońce, otoczony współbraćmi, wyszeptał ostatnie zdanie: „W ręce Twoje, Panie, polecam ducha mojego” (Ps 31,6). Złożono jego ciało pod podłogą kaplicy Wieczernika w Nowej Jerozolimie. Po raz pierwszy otwarto jego trumnę w 1705 r. – ciało było nietknięte. Jeszcze kilkakrotnie w różnych okresach otwierano trumnę o. Papczyńskiego – po raz ostatni za pozwoleniem biskupa chełmińskiego i zarazem sufragana warszawskiego Feliksa Turskiego w 1766 r. Staraniem prowincjała o. Hiacynta Wasilewskiego wybudowano sarkofag i w nim złożono relikwie o. Stanisława Papczyńskiego. 3. W latach 1751-53 o. Kazimierz Wyszyński podjął wstępne czynności do rozpoczęcia procesu informacyjnego. Specjalnym aktem poparł go Sejm polski z 1764 r. Proces taki rozpoczął się 10 czerwca 1767 r. i trwał do 4 października 1769. Prace trwały bardzo długo. Akta przesłano do Rzymu, gdzie stwierdzono błąd merytoryczny i odesłano z powrotem. Później natomiast miały miejsce kolejne rozbiory, utrata niepodległości. W 1952 r. rada generalna Zgromadzenia Księży Marianów podjęła nowe starania. Dnia 13 czerwca 1992 papież Jan Paweł II potwierdził dekret o rozpatrzenie sprawy o. Stanisława Papczyńskiego i polecił ogłosić dekret o heroiczności cnót o. Stanisława Papczyńskiego: „Uznaje się za rzecz pewną, że Sługa Boży Stanisław od Jezusa Maryi Papczyński praktykował cnoty teologiczne wiary, nadziei i miłości Boga i bliźniego, jak również cnoty kardynalne roztropności, sprawiedliwości, umiarkowania i męstwa oraz cnoty z nimi związane w stopniu heroicznym22. Dnia 16 grudnia 2006 r. Papież Benedykt XVI w swoim orzeczeniu uznał cud dokonany przez Boga za wstawiennictwem Sługi Bożego o. Stanisława, co otworzyło drogę do jego beatyfi kacji. 22 Cytat za: T. Rogalewski MIC, Stanisław Papczyński (1631-1701). Założyciel..., dz. cyt., Lublin – Warszawa 2001.
RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==