171 Tadeusz Rogalewski MIC KAZANIA REFLEKSJE NAD ŻYCIEM I NAUKĄ O. STANISŁAWA PAPCZYŃSKIEGO Sylwetka o. Stanisława Papczyńskiego Ojciec Święty Jan Paweł II powiedział: „Tym, co osobę ludzką czyni wielką, jest piętno Boże”. W historii narodu polskiego było wiele postaci naznaczonych tym piętnem i pozostały po nich trwałe ślady ich życia. Jedną z takich postaci był o. Stanisław Papczyński, założyciel Zgromadzenia Księży Marianów. 1. Urodził się w Podegrodziu położonym w malowniczym zakątku ziemi sądeckiej. Przyszedł na świat 18 maja 1631 r. w dość zamożnej rodzinie rzemieślniczo-chłopskiej. Tego samego dnia ochrzczono go w miejscowym kościele parafi alnym, nadając mu imię Jan. Później zmieni je w zakonie na Stanisław od Jezusa i Maryi. Rodzicami jego byli Tomasz z Papka i Zofi a z Tacikowskich. Oboje byli bogobojni i wychowywali syna w atmosferze głębokiej religijności. Zwłaszcza matka odznaczała się cierpliwością i nabożeństwem do Najświętszej Maryi Panny. Właśnie pod wpływem matki ziemskiej Janek rozbudzał w sobie synowskie nabożeństwo do Matki Niebieskiej, czcił Ją gorąco i polecał się codziennie w opiekę. Opiece tej zawdzięczał wiele łask. Jedną z największych było nagłe przebudzenie władz umysłowych umożliwiających naukę zupełnie początkowo niezdolnemu chłopcu. Dzięki temu łatwo skończył parafi alną szkołę elementarną w Podegrodziu i z powodzeniem kontynuował naukę w kolegium pijarskim w Podolińcu oraz w kolegiach jezuickich w Jarosławiu, Lwowie i Rawie Mazowieckiej. Kiedy jako 23-letni młodzieniec wrócił do Podegrodzia po ukończeniu dostępnego dla świeckich w owych czasach wykształcenia, był już człowiekiem dojrzałym i w pełni uformowanym. Zwracał powszechną uwagę swym wykształceniem i urobieniem wewnętrznym. Tak pisał o nim jego biograf o. Kazimierz Wyszyński (†1755): „Gdy z pomocą łaski Bożej i ustawicznej opieki Maryi Dziewicy ukończył chwalebnie studia i stał się człowiekiem uczonym, wrócił do rodziców, którzy
RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==