141 kowe. W Portugalii w 1993 r. erygowano wiceprowincję, przekształconą w 2005 w wikariat generalny. W 1950 r. dla celów posługi duszpasterskiej wśród emigrantów polskich został erygowany pierwszy dom zakonny w Wielkiej Brytanii. Z czasem powstawały kolejne placówki, m.in. w Londynie na Ealingu, z dość zróżnicowanymi formami apostolatu, włącznie z okresowym prowadzeniem instytucji wychowawczych i oświatowych w Fawley Court, tak że w 1970 erygowano prowincję w Wielkiej Brytanii pw. NMP Matki Miłosierdzia, przekształconą w 2002 w delegaturę prowincji polskiej. W Australii w 1951 r. marianie rozpoczęli posługę dla Rosjan rytu bizantyńsko-słowiańskiego, a w 1962 – dla Litwinów. W 1964 r. rozpoczęto pracę w Brazylii. Początkowo skoncentrowano się na aktywności misyjnej w interiorze (stan Parana) i parafi alnej w dużych miastach (Rio de Janeiro, Kurytyba), z czasem zaś podjęto różne formy działalności ponadparafi alnej, m.in. powołano do istnienia Stowarzyszenie Pomocników Mariańskich, sanktuarium Miłosierdzia Bożego, szpital dla ubogich, własne niższe i wyższe seminarium duchowne. W 1998 r. została erygowana prowincja brazylijska pw. Miłosierdzia Bożego. Pierwszą parafi ę w Niemczech, w diecezji Augsburg, marianie przyjęli w 1968 r., a w odpowiedzi na prośby biskupów – podejmowali nowe placówki, co doprowadziło w 1994 do powołania delegatury niemieckiej. W czasie II wojny światowej i w okresie trwania Związku Radzieckiego marianie ponieśli znaczne straty personalne, w szczególności na terenach wschodnich, gdzie wielu z nich poniosło śmierć męczeńską, spośród których w 1999 zostało beatyfi kowanych dwóch, tj. Antoni Leszczewicz (†1943) i Jerzy Kaszyra (†1943), a w 2003 rozpoczęto proces Sługi Bożego Janisa Mendriksa (†1953). Po rozpadzie Związku Sowieckiego, na terenach Litwy, Łotwy, Białorusi i Ukrainy rozpoczęło się odradzanie marianów; tam też Zgromadzenie przetrwało w ukryciu, poniósłszy ciężkie straty. Ujawniając się w tych krajach, marianie zaczęli organizować normalne struktury zakonne, przywracając dawne lub rozpoczynając nowe formy działalności apostolskiej. Na Litwie, oprócz pracy w parafi ach (m.in. Wilno), marianie obsługują sanktuarium bł. J. Matulewicza w Mariampolu. Po odzyskaniu przez ten kraj niepodległości powołano do istnienia katolicką szkołę średnią w Mariampolu oraz Stowarzyszenie Pomocników Mariańskich (Kowno). Ze względu jednak na ogromne straty personalne poniesione w czasach sowieckich, w 2007 r. zreorganizowano prowincję i utworzono wikariat. Podobnie na Łotwie, nie zrezygnowawszy z prowadzenia parafi i (m.in. Daugavpils, Rezekne, Welony), odzyskano przedwojenną mariańską drukarnię, rozpoczęto wydawanie pism katolickich, powołano do istnienia Stowarzyszenie Pomocników Mariańskich.
RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==