140 swej śmierci, a dla poszczególnych krajów wyznaczył wikariuszy generalnych. W sprawozdaniu z 1923 r. o stanie Zgromadzenia, przedstawionym Stolicy Apostolskiej, Matulaitis-Matulewicz podaje, że stan osobowy to 94 zakonników przebywających w Polsce (48), na Litwie (31) i w USA (15). Jeszcze tego samego roku marianie obejmują pobernardyński kościół i klasztor w Drui, z zamiarem podjęcia pracy wśród Białorusinów, a rok później otwierają klasztor w Welonach na Łotwie, dla duszpasterstwa wśród Łotyszy. W 1925 r. przeniesiono Kurię Generalną z Mariampola do Rzymu, gdzie również otwarto międzynarodowe kolegium dla studentów mariańskich. W 1928 r. marianie podjęli się prowadzenia misji obrządku bizantyńsko-słowiańskiego dla Rosjan w Harbinie w Mandżurii. W tym celu został założony dom zakonny, a na przełożonego ordynariatu mianowano archim. Fabiana Abrantowicza (†1946). Fundacja wraz ze szkołami została zamknięta siłą w 1948 r., a marianów obecnych w tym czasie w klasztorze aresztowano i zesłano do sowieckich łagrów; niektórzy z nich zginęli śmiercią męczeńską, inni natomiast, po odzyskaniu wolności, zostali przeniesieni w inne miejsca i posługiwali w rycie wschodnim w Wielkiej Brytanii, w USA, w Polsce i w Australii; w 2003 rozpoczął się proces beatyfi kacyjny Sług Bożych: Fabiana Abrantowicza i Andrzeja Cikoty (†1952), przełożonych misji harbińskiej, umęczonych przez reżim komunistyczny. Wraz z aprobatą nowych Konstytucji w 1930 r. zostały ustanowione 3 nowe prowincje: amerykańska pw. św. Kazimierza, polska pw. Opatrzności Bożej i litewska pw. św. Jerzego. W tym czasie Zgromadzenie liczyło 319 zakonników w 17 konwentach. W 1939 r. marianie erygowali pierwszy dom zakonny w Argentynie; skupiali się początkowo na pracy wśród imigrantów litewskich, z czasem zaś podjęli nowe wyzwania duszpasterskie wśród Argentyńczyków, tj. prowadzenie parafi i i szkół katolickich. W 1987 r. erygowano wikariat argentyński pw. NMP z Lujan, zależny wówczas od prowincji św. Kazimierza. W 1940 r. została erygowana prowincja łotewska pw. św. Teresy od Dzieciątka Jezus. W 1948 r. powstała druga prowincja w USA pw. św. Stanisława Kostki, w której w przeciwieństwie do prowincji św. Kazimierza, gdzie podstawowa aktywność skupiała się na prowadzeniu parafi i oraz działalności wydawniczej i wychowawczej (m.in. Chicago, Thompson), zwrócono uwagę głównie na szerzenie przesłania o Bożym Miłosierdziu. Z czasem spowodowało to powstanie Narodowego Sanktuarium Miłosierdzia Bożego w Stockbridge i stowarzyszenia wiernych w ramach Stowarzyszenia Pomocników Mariańskich, Eucharystycznych Apostołów Miłosierdzia Bożego oraz Bractwa Niepokalanego Poczęcia. W 1954 r. odzyskano konwent w Balsamão (Portugalia), a z czasem erygowano kolejne domy zakonne (Fatima, Lizbona); tam też, oprócz pracy parafi alnej, zrodziła się posługa w powstałym sanktuarium maryjnym (Balsamão), rozwinął się apostolat Miłosierdzia Bożego i utworzono ośrodki rekolekcyjno-wypoczyn-
RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==