103 III. 1654-70 – pobyt w zakonie pijarów; IV. 1671-1701 – formowanie Zgromadzenia Marianów. W pierwszym wyodrębnionym okresie młody Papczyński musi poradzić sobie z wymogami stawianymi w szkole. Obciążony defi cytami w zakresie pamięci, wręcz uznany za niezdolnego do podjęcia nauki w szkole, w miarę upływu czasu coraz sprawniej radzi sobie z nauką. Trudności (zahamowanie) intelektualne miały charakter przejściowy, a hart ducha, pilność i włożony wysiłek okazały się pomocne w ich przezwyciężeniu. Jako stosunkowo młody człowiek musi także stawić czoło trudności związanej z próbą molestowania seksualnego przez nauczyciela w szkole w Nowym Sączu. Jeszcze jako adolescent (w 15 roku życia) opuszcza dom rodzinny, z silną motywacją podniesienia i pogłębienia wiedzy. Warto zauważyć, że okres ten będzie obfi tował w trudności wymagające znacznych kompetencji adaptacyjnych, tak co do zmieniających się warunków zewnętrznych, jak również osobistych możliwości wkraczającego w dorosłość Stanisława. Okolicznościami istotnymi w procesie kształtowania osobowości były z pewnością konieczne zmiany instytucji edukujących i miejsc pobytu, spowodowane zawieruchą wojenną (okres lwowski), epidemią (pobyt w Podolińcu) czy ciężką chorobą (we Lwowie). Dostrzegalna zmienność czy wręcz labilność w zachowaniu o. Papczyńskiego jest pozorna. Nie wynika z braku stabilności emocjonalnej, zmienności charakteru czy zainteresowań, lecz jego działania są podyktowane obiektywnymi przyczynami, wymuszającymi podjęcie określonych decyzji. Autodeterminacja, zdolność pokonywania trudności i silnych frustracji, połączona z systematyczną realizacją powziętych celów, stanowi istotną cechę-przymiot osobowości, którego osiągnięcie przypada na analizowany okres rozwojowy. W lipcu 1654 r. o. Stanisław podejmuje decyzję o wstąpieniu do zakonu pijarów. Po 2 latach formacji składa śluby zakonne, a po przyjęciu święceń kapłańskich w 1661 r. posługuje jako ksiądz i oddaje się pracy dydaktycznej, przebywając przede wszystkim w klasztorach warszawskim i rzeszowskim. Po 4 latach pracy duszpasterskiej zarysowuje się i stopniowo nasila konfl ikt między o. Papczyńskim i współbraćmi oraz władzami zakonu. Jego główną przyczyną był krytyczny stosunek o. Papczyńskiego do zauważalnych nieprawidłowości w strukturach zakonu, przejawiających się przede wszystkim niewiernością regule i obniżeniem obserwancji zakonnej. W zaistniałej sytuacji jedni reagują niepokojem, a inni przyjmują postawę defensywną, oskarżając o. Papczyńskiego o nieposłuszeństwo, stosując pejoratywne określenie „Turbator Provintiae”. Niewielki pozytywny skutek przynosi w tym momencie interwencja generała pijarów i pozytywna opinia prowincjała. Ojciec Papczyński podejmuje decyzję o wystąpieniu z zakonu pijarów, a w oczekiwaniu na odpowiedź władz jest osadzony w karcerze najpierw w klasztorze w Podolińcu, a potem w Prievidze. Zwolniony z odosobnienia po
RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==