43 posługa miłosierdzia głuchoniemym to funkcja absorbująca, pochłaniająca wiele sił i czasu. Klasztor zaś był ważnym ośrodkiem mariańskiej formacji zakonnej i teologicznej oraz centrum licznych prac duszpasterskich i społecznych. Niestety, nie zachowała się dokumentacja z heroicznej pracy Szwermickiego podjętej z myślą o osobach żyjących na marginesie społeczeństwa, wykluczonych z cywilizacji i pozbawionych dóbr dostępnych zdrowym osobom. Władysław Nowicki, badacz historii warszawskiego Instytutu Głuchoniemych, wspominając o szkole w Mariampolu, napisał: „o dalszych jej losach nie wiemy”44. Pewne o niej informacje w 1886 roku podała „Biesiada Literacka”, która zamieściła krążące wówczas wieści o możliwości powrotu ks. Szwermickego z Syberii do Mariampola, „który to czcigodny kapłan swoim kosztem przy klasztorze utrzymywał kilku głuchoniemych, ucząc sam ich czytać i pisać, a wracając tu, po upływie lat czterdziestu, znalazłby jeszcze kilku swoich uczniów”45. Krzysztof Szwermicki, przebywając w Mariampolu, obsługiwał filialny kościółek w Sosnowie46, była tam prywatna, nielegalna szkółka, w której nauczał organista, a w soboty sam Szwermicki. Uczeń tej szkółki, późniejszy litewski literat, zostawił piękne świadectwo o działalności ks. Szwermickiego i w Sosnowie, i wśród głuchoniemych w Mariampolu. Otóż ks. Szwermicki [w Sosnowie – JK] „w drewnianym kościele odprawiał sumę i miewał kazanie po litewsku. Przychodził do domu organisty i nas malców egzaminował. Dla zachęty do nauki dawał nam gro- 44 W. Nowicki, Ksiądz Jakób Falkowski, założyciel Instytutu Warszawskiego Głuchoniemych, dz. cyt., s. 25. 45 „Biesiada Literacka” 1886, t. XXI, s. 171 46 Sosnowo (lit. Sasnava), małe miasteczko położone dwanaście kilometrów od Mariampola. Tam w 1817 r. marianie pobudowali drewnianą kaplicę, którą obsługiwał marianin dojeżdżający z Mariampola. Była tam, w domu organisty, nielegalna szkółka, za którą władze carskie groziły represjami księżom marianom, nauczycielowi, a także rodzicom dzieci, zob. J. Kosmowski, Marianie w latach 1787–1864, dz. cyt., s. 230, 275.
RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==