przyszedłem, aby służyć. proboszcz irkucki (1856–1894) 164 ski w swoim trzytomowym pamiętniku.179 Sytuacja uległa pogorszeniu, gdy minister spraw wewnętrznych Rosji 2 lipca 1853 roku zatwierdził „nowy marszrut”, wedle którego „tylko pewne punkta na głównych traktach wskazane i zakłady rządowe można objeżdżać dla spełnienia posług duchownych”180. Zarówno ks. Haciski, jak i ks. Szwermicki usilnie prosili biskupa Hołowińskiego o interwencję w tej sprawie i o zmianę „nowego, okrojonego marszrutu”. Biskup Hołowiński prowadził długą korespondencję w tej sprawie z ministrem spraw wewnętrznych, ale niestety odpowiedź była zawsze odmowna. Dyskusję zamknął nieżyczliwy Kościołowi katolickiemu minister spraw wewnętrznych Siergiej Łanskij, który w dokumencie wystawionym 31 stycznia 1856 roku stanowczo postanowił, że „marszrut do dojazdu dla kurata irkuckiego, nowoustanowiony, jest ostateczny i nie może być odwróconym”181. Na podstawie tych przesłanek można stwierdzić, że od 1853 roku do jakuckiej prowincji, oprócz zesłańców i żołnierzy, nie dotarł żaden ksiądz. Szwermicki, który dobrze orientował się w realiach Wschodniej Syberii, doskonale o tym wiedział i znał gorące pragnienia katolickiej ludności. Jego troska o rozproszonych katolików wzbudza szczery podziw. Przecież dopiero w 1856 roku otrzymał ostateczną aprobatę na urząd proboszcza i kapelana wojsk syberyjskich, a już w 1857 roku miał przemyślaną wyprawę do Kraju Amurskiego i w tymże roku przygotowywał gubernatora i arcybiskupa do realizacji swego planu. Wiedział dobrze, że decyzje dotyczące Kościoła katolickiego nie były łatwe i wymagały przejścia żmudnej drogi pełnej biurokratycznych sporów i religijnych uprzedzeń nawet w Petersburgu. Dlatego najpierw zatrzymał u siebie, na własny koszt i odpowiedzialność, ks. Pawłowskiego. 179 J. Glaubicz Sabiński, Dziennik syberyjski, dz. cyt., t. II, s. 69, 249, 281; zob. też W. Masiarz, Zarys dziejów kościoła i parafii..., dz. cyt., s. 21; A. Zamek-Gliszczyńska, Kościół katolicki we Wschodniej Syberii 1812–1917, w: Szkice z najnowszych dziejów, Gdańsk 1993, s. 292–293; GAIO, F. 297, Księga metryk i raportów 1814–1825, Raport nr 23, k. 23. 180 GAIO, F. 297, op. 1, d. 21, k. 2v. 181 Tamże.
RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==