Marianin Krzysztof Szwermicki

12 wstęp cudami, które go kiedyś – ufamy – na ołtarzach polskich i całego świata postawią”15. Była to najstarsza biografia, opracowana powierzchownie, ale na niej przez pewien czas wzorowali się inni autorzy biogramów o ks. Szwermickim. Pietrzak był płodnym pisarzem, polonistą o zamiłowaniach historycznych, który w okresie międzywojennym cieszył się autentyczną estymą. Omawiana pozycja zawiera spis około czterdziestu publikacji (broszur) przez niego napisanych, przeważnie o treści hagiograficznej, narodowej, politycznej i religijnej. Była szeroko promowana, a w 1916 roku ukazało się jej drugie wydanie. Odegrała istotną rolę w zaznajomieniu polskiego społeczeństwa ze „świętym zakonnikiem” – jak się o nim wyraził o. Rafał Kalinowski. W jednej z cennych publikacji poświęconych zesłańcom, książce Dzieje Polaków na Syberii z 1928 roku, Michał Janik poświęcił kilka stron pamięci ks. Szwermickiego, „którego w pamiętnikach syberyjskich [...] spotykamy dosyć często i zawsze z uszanowaniem”. W przekonaniu tego autora był on kapłanem „z powołania, miał serce otwarte dla potrzeb rodaków i swojego kościoła”16. Istotny wkład w proklamowanie osoby o. Krzysztofa wniósł Feliks Koneczny, który w dziele Święci w dziejach narodu polskiego umieścił go w panteonie najwybitniejszych Polaków XIX wieku.17 Tekst dotyczący ks. Szwermickiego jest krótki, ale zawiera mocne słowa. „Dumni być możemy, a raczej powinniśmy, że na torach odrodzonego naszego życia religijnego w drugiej połowie XIX w., spotykamy takiego bohatera, jak świątobliwy marianin Krzysztof Szwermicki”. Na innej stronie Koneczny napisał: „Uważano go za świętego [...] a władze syberyjskie [cywilne] świątobliwego zakonnika otaczały czcią niezwykłą”18. 15 Tamże, s. 44. 16 M. Janik, Dzieje Polaków na Syberii, Polskie Wydawnictwo Ludoznawcze, Kraków 1928, s. 237–240. 17 F. Koneczny, Święci w dziejach narodu polskiego, t. I, Towarzystwo Świętego Michała Archanioła, Miejsce Piastowe 1937, s. 617. 18 Tenże, Święci w dziejach narodu polskiego, wyd. 2, skrócone i uwspółcześnione, Struga/Wydawnictwo Michalineum, Warszawa/Kraków 1985, s. 220, 249.

RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==