171 czerwiec 8 Dobro czyni się roztropnie wtedy, gdy poprzedza je dobra intencja, gdy nie wchodzi w rachubę samochwalstwo i korzyść, gdy dla jego dokonania stosuje się sprawiedliwe, słuszne środki, gdy towarzyszy mu od początku do końca niezłomna wytrwałość i męstwo, gdy z dwu możliwych dóbr wybiera się lepsze, gdy czynności wykonuje się w miarę możności jak najdoskonalej, a z ich przeprowadzenia ani dla nas, ani dla nikogo innego z braku przewidywania nie wynika żadna szkoda ani żadna przykrość. [Wejrzenie w głąb serca, cz. IV, 14: O roztropności] 9 Co dotyczy wzajemnej miłości, niech ten spośród was wie, że jest droższy Boskiemu Majestatowi, kto będzie uważany za bardziej wyróżniającego się we wzajemnej miłości. Niech każdy pamięta, że duszą jego Instytutu jest miłość i na ile od niej się oddali, na tyle też oddali się od życia.
RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==