Listy polskie 2018

I oto spośród dwunastuApostołów Chrystus stale i jawnie wyróżnia świętego Szymona; jemu jednemu zmienia imię, mianując go Piotrem, co znaczy skała, opoka; za niego jednego płaci podatek, jak i za siebie; z jego łodzi naucza tłumy i tak przez trzy lata przygotowuje go do kierownictwa nawą Kościoła; wreszcie czyni go fundamentem i głową tegoż Kościoła. Oddając mu klucze Królestwa Niebieskiego, mówi: Ty jesteś opoką, a na tej opoce zbuduję Kościół mój i bramy piekielne nie zwyciężą go. I tobie dam klucze Królestwa Niebieskiego, to znaczy najwyższą władzę; cokol- wiek zwiążesz na ziemi, będzie związane i w niebie, a cokolwiek rozwią- żesz na ziemi, będzie rozwiązane i w niebie (Mt 16,18-19), to znaczy: twój nakaz będzie moim nakazem, a twoje pozwolenie moim zezwoleniem. Słowa te nie zostawiają żadnej wątpliwości: święty Piotr otrzymuje peł- nię władzy nad Kościołem. Nie ma Kościoła Chrystusowego tam, gdzie on nie jest zbudowany na Piotrze, nie ma go tam, gdzie ludzie wyłamują się spod władzy Piotrowej. Wielki zaiste i odpowiedzialny to urząd. I kogo Chrystus powołuje do tego urzędu? Wybiera słabe i niemocne, by w nie- mocy tym bardziej moc Jego się ujawniła, wybiera prostego, nieuczone- go rybaka. By zaś ten rybak nie zaufał zbyt we własne siły i na nich nie opierał tak wielkiego dzieła, dopuszcza Chrystus, że i Piotr nawet upada; na głos służebnej trzykroć zapiera się swego Mistrza i Zbawcy. Ale Chry- stus go dźwiga z upadku, a po swym zmartwychwstaniu ponownie utwier- dza go w urzędzie KsięciaApostołów i głowy Kościoła. Gdy po trzykrot- nym zapytaniu: Szymon i e, synu Jana, miłujesz mnie więcej niż ci, otrzy- muje zapewnienie Piotra: Panie, Ty wiesz, że Cię miłuję, Chrystus powiada do niego: Paś baranki moje, paś owce moje (J 21,15-17), co oznacza: spra- wuj rządy nad całym Kościołemmoim, tak nad wiernymi, jak i nad paste- rzami. Jako Mnie posłał Ojciec mój, tak i Ja cię posyłam. Jam jest Pasterz, i Ty masz sprawować urząd pasterski. Kto ciebie słucha, Mnie słucha, a kto tobą wzgardzi, Mną wzgardzi. By Piotr, ta opoka, nie chwiał się wię- cej, przyrzeka Chrystus wspierać go mocą swoją: Oto Ja jestem z wami po wszystkie dni aż do skończenia świata (Mt 28,20). By ani sam się nie omy- lił, ani powierzonej sobie trzody nie zaprowadził na manowce, obdarza go Chrystus nieomylnością: Szymonie, Szymonie - powiada - oto szatan po- żądał was, aby przesiał jako pszenicę, alem Ja prosił za tobą, aby nie usta- wała wiara twoja, a ty niekiedy nawróciwszy się potwierdzaj bracią twoją (Łk 29,31-32). ADuch Pocieszyciel, Duch prawdy, którego Chrystus ze- 169 Do duchowieństwa i wiernych diecezji wileńskiej