oraz „Reguły życia zakonnego Zgromadzenia Najświętszej Maryi Panny bez zmazy poczętej Pustelników Marianów” (1694/1698). W 1699 roku wraz z papieską aprobatą, uznaną przez Innocentego XII, marianie otrzymali prawo składania ślubów uroczystych na „Regułę naśladowania dziesięciu cnót Najświętszej Maryi Panny” (zwanej także „Regułą dziesięciu upodobań N.M.P.” – „Regula Decem Beneplacitorum B.V.M.”). W wyniku przyjęcia owej „Reguły” stali się marianie w pewien sposób zależni od władz Zakonu Braci Mniejszych Obserwantów (tj. franciszkanów-reformatów). Składając śluby uroczyste na ręce Nuncjusza Apostolskiego w dniu 6 czerwca 1701 roku, św. Ojciec Założyciel – pragnąc utrzymać specjalny charakter swego dzieła – dołączył następujące oświadczenie: „Ślubuję zachowywać Regułę Naśladowania N.M.P., na ile ona naszemu Instytutowi nie jest przeciwna”. Przyjęta przez marianów „Reguła” pomnażająca ich maryjność, domagała się uzupełnienia w postaci własnych konstytucji, które by zawierały konieczne w życiu przepisy praktyczne. Z tej racji opracowano „Statuty Ojców Marianów Zakonu Najświętszej Maryi Panny pod wezwaniem Niepokalanego Poczęcia” w oparciu o „Regułę życia”, ale z nowym rozdziałem o apostolskiej działalności marianów (już nie nazywanych „pustelnikami”) i z dołączeniem przepisów określających ich zależność od władz franciszkańskich. „Statuty” te zostały zatwierdzone przez papieża Innocentego XIII dnia 3 września 1723 roku. W drugiej połowie XVIII wieku Zgromadzenie Księży Marianów do tego stopnia rozwinęło się i umocniło – zarówno co do ilości członków i klasztorów, jak też pod względem działalności apostolskiej – że w owej zwłaszcza działalności normy nałożone przez franciszkanów stawały się raczej przeszkodą niż pomocą. Dlatego marianie, rozpocząwszy starania o oddzielenie się od Zakonu Braci Mniejszych św. Franciszka Obserwantów (Reformatów) w 1778 roku wydali drukiem „Statuty Zakonu Księży Konstytucje i Dyrektorium 78
RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==