WSTĘP Rozwój mariańskiego prawodawstwa Pierwszym ustawodawcą Zgromadzenia Księży Marianów był jego Założyciel, św. o. Stanisław od Jezusa i Maryi Papczyński. Nosząc się z zamiarem stworzenia nowej rodziny zakonnej przygotował on w latach 1671–1673 pierwsze ustawy mariańskie pod nazwą „Reguły życia” („Norma vitæ”). W „Regule” tej, obok celu wspólnego z innymi instytutami zakonnymi („pomnożenie chwały Bożej oraz troska o własne zbawienie połączona z usilnym dążeniem do doskonałością), poleca się także marianom do realizacji cele szczegółowe: szerzenie czci Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny, wspieranie dusz „wiernych zmarłych poddanych oczyszczającym mękom” oraz świadczenie pomocy proboszczom „w pracach kościelnych” (por. „Reguła życia” I, 2-3). „Reguła życia” otrzymała pierwsze zatwierdzenie kościelne od bpa Stanisława H. Święcickiego w dniu 24 października 1673 roku. Biskup ten do „Reguły” dołączył własne zarządzenia, mocą których mariański erem w Puszczy Korabiewskiej, gdzie św. Stanisław znalazł pierwszych kandydatów do swego Instytutu, zobowiązany został do prowadzenia życia ściśle pustelniczego. Tak to raczej pod naciskiem okoliczności niż w wyniku zamierzonego działania św. Ojca Założyciela pierwsza wspólnota mariańska otrzymała znamię pustelnicze, do którego o. Papczyński musiał również dostosować swą „Regułę życia”. Wkrótce jednak, równolegle ze stopniowym rozwojem, nowe Zgromadzenie – zgodnie z pierwotnym zamiarem św. Stanisława – poczęło coraz wyraźniej przybierać charakter apostolski. Jeszcze za życia naszego św. Ojca Założyciela ułożone przez niego ustawy mariańskie ulegały dalszym zmianom, jak to uwidacznia tekst „Reguły życia Księży Rekolektów Najświętszej Maryi Panny bez zmazy poczętej, czyli Marianów” (1678)
RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==