Marianów pod wezwaniem Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny”1; z ustaw tych usunięto wszelkie ślady prawnej więzi z franciszkanami i narzuconych przez nich zwyczajów. Wreszcie w 1786 roku nastąpiło ostateczne, dokonane powagą Stolicy Apostolskiej, odłączenie Zgromadzenia czyli Zakonu Marianów od Zakonu Braci Mniejszych. W roku następnym, dnia 27 marca papież Pius VI zatwierdził wspomniane „Statuty” z niewielkimi zmianami jako „Konstytucje Zakonu Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny Księży Marianów”. W ciągu XIX stulecia, a szczególnie po 1864 roku, poczynania władz rosyjskich zmierzające do likwidacji życia zakonnego sprawiły, że w 1908 roku spośród marianów posiadających pełne prawa zakonne pozostał jedynie przełożony generalny, o. Wincenty Sękowski, przebywający w Mariampolu na Litwie. Uzyskawszy jego zgodę i działając w jego imieniu, bł. ks. Jerzy Matulaitis-Matulewicz, aby ratować Zgromadzenie przed zagładą, podjął się dzieła jego potajemnej odnowy i reformy. Realizując ten zamiar sam złożył śluby zakonne, a także w oparciu o normy Stolicy Apostolskiej z 1901 roku opracował nowe Konstytucje pod nazwą: „Instytut Braci Marianów pod wezwaniem Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny”. 28 listopada 1910 roku papież św. Pius X zatwierdził odnowione i zreformowane Zgromadzenie wraz z nowymi Konstytucjami mocą dekretu Świętej Kongregacji Zakonników. Skutkiem tego dekretu, śluby uroczyste w Zgromadzeniu zamieniono na proste, przez co marianów przestała obowiązywać „Reguła dziesięciu cnót”, a także poprzednie Konstytucje. Tym niemniej zarówno „Reguła”, jak i całe duchowe dziedzictwo Zakonu Marianów spełnia doniosłą rolę również w odnowionym Zgromadzeniu, zwłaszcza ukazując w Niepokalanej Patronce zawsze aktualny wzór ewangelicznej doskonałości. 1 „Statuta Congregationis sub tit. Immaculatæ Conceptionis Beatæ Virginis Mariæ Clericorum Regularium Marianorum”. Marianie byli w tym czasie oznaczani „Regulares” jako zakonnicy o ślubach uroczystych; „Congregatio... Regularium” znaczyło to samo, co „Ordo” (Zakon). Wstęp 79
RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==