Duchowosc Zakonna

42 Andrzej Pakuła MIC Akty miłości Bożej skłaniające człowieka ku Bogu domagają się do- pełnienia w postaci miłości bliźniego. Ujmując tę kwestię całościowo, na- leży stwierdzić, że miłość bliźniego jest poniekąd przedłużeniem zbaw- czej miłości Boga, która stała się udziałem zakonnika, chodzi bowiem o to, jak uważa autor Inspectio cordis , aby „skarby wiedzy i cnót” oraz „nadprzyrodzone moce łaski”, które stały się udziałem osoby zakonnej, „roztropnie i hojnie udzielać dla zbawienia bliźnim”, „by pozyskać du- sze wielu” 55 tak, aby wszyscy mogli dostąpić zbawienia wysłużonego przez Chrystusa na krzyżu. Prawdziwa miłość nadprzyrodzona powinna wyrażać się w trosce i „pracy” nad zbawieniem bliźniego i jego wzro- ście w cnotach, spośród których miłość jest pierwsza. Co więcej, jednym z niezbitych i jednoznacznych kryteriów wskazujących na „doskonałość miłości” jest pragnienie i świadczenie „pomocy bliźniemu” oraz „dla do- bra wspólnego znoszenie rzeczy najbardziej przykrych i przeciwnych” upodobaniom. W przeciwnym wypadku, uważa Papczyński, zakonnik wydaje o sobie świadectwo, że jest „prawdziwym ignorantem, nie znają- cym wszystkich cnót, dzięki którym wchodzimy do nieba” 56 . W jednym z rozważań nad ewangeliczną zachętą do wzajemnej miłości i pojednania pomiędzy „braćmi” (Mt 5,25) zauważa Papczyński, że „niegodny miłości Boga jest ten, kto nie płonie miłością bliźniego”, albowiem „w miłości Boga i bliźniego zawiera się życie wieczne” 57 . Kwestia nadprzyrodzonej cnoty miłości w aspekcie miłości bliźniego jest także dość szeroko omówiona w pismach odnoszących się do organi- zowania życia zakonnego pierwszych wspólnot mariańskich. W przypad- ku natomiast zasad zawartych w Norma vitae (czy też później w Statuta z 1723 roku) odnoszących się do marianów, pouczenia bł. Stanisława Pap- czyńskiego nabierają specyficznego znaczenia, ponieważ ich zadaniem jest nadanie wspólnocie zakonnej wewnętrznej treści, którą powinna być właśnie cnota miłości. Z tego powodu w Norma vitae rozdział O miłości 55 IC, s. 618-619, 633-634, 677. 56 IC, s. 659. 57 IC, s. 751, 774. W rękopisie Inspectio cordis na karcie 67v zdanie to podkreślone jest wyłuszczonymi literami dla podkreślenia wagi stwierdzenia: „indignum esse amore Dei, qui non flagrat amore proximi”.