Duchowosc Zakonna

36 Andrzej Pakuła MIC nów i zostaje przez nią zauważone w okresie tak zwanego rozproszenia rostkowskiego, kiedy poważnie zagrożony był sam byt Zgromadzenia marianów 30 . Do „dobrodziejstw ogólnych”, poprzez które ujawnia się miłość Boga ku człowiekowi, Papczyński w Inspectio cordis zalicza również „powoła- nie do wiary katolickiej” oraz „powołanie do stanu zakonnego”. Jego zda- niem wiara, jako „dar i światło” ( donum et lumen ), udzielona jest „dzięki Duchowi Świętemu” i wyprowadza człowieka z „ciemności niewiary” ( tenebrae infidelitatis ) oraz „niebezpieczeństwa wiecznego potępienia” ( proximo in perditionis aeternae lapsu ), to jest „przepaści piekielnej” ( abyssus infernalis ), a połączona z wdzięczną miłością, prowadzi czło- wieka „do niebieskiej krainy i dziedzictwa” ( ad caelestem regionem et haereditatem ). Podobnie powołanie zakonne, wpisane w drogę wiary i miłości chrześcijańskiej, przeprowadza człowieka „z bardzo niebez- piecznego morza świata” do „umiłowanych przybytków Boga” ( dilecta Dei tabernacula ), aby tam „prowadzić życie czystsze, upadać rzadziej, powstawać szybciej, częściej żałować, prędzej postępować, umierać uf- niej i pewniej się zbawić” 31 . Do kategorii „dobrodziejstw szczegółowych”, jako znaków miłości Boga udzielanej człowiekowi, Zakonodawca marianów zalicza „co- dzienne łaski”, poprzez które Bóg człowieka „ochroni przed grzechami”, „zachęca do cnót i dobrych uczynków, wspomaga w działaniu i sprzy- ja w ich wykonaniu”. Ponadto wszystkie wydarzenia życia, w których człowiek doświadczył „pomocy Najwyższego Boga, Najlepszego Ojca i Obrońcy”, a także „dary i charyzmaty” oraz „rzeczy konieczne do życia i ułatwiające je” otrzymywane są od „Niezmierzonego i Najłaskawszego Dobroczyńcy” 32 . 30 Por. S. Sydry, Czcigodny Sługa Boży... , s. 268-269; B. Jakimowicz, Stabilizacja i rozwój Zakonu w XVIII wieku , w: Marianie 1673-1973 , red. J. Bukowicz, T. Górski, Rzym 1975, s. 38-41. 31 Por. IC, s. 790, 940, 983. 32 Por. IC, s. 787-788, 982-985.