Duchowosc Zakonna

324 Andrzej Pakuła MIC czyński w Norma vitae , jako idealny obraz „Kościoła pierwotnego” ( Ec- clesia primitiva ) i zaleca go jako wzór życia dla wspólnoty mariańskiej. Rozumienie tajemnicy Kościoła w kategoriach tradycyjnych (potryden- ckich) oraz dołączenie dość rzadko używanych w XVII wieku biblijnych określeń Kościoła jako „Ciała”, znacznie ożywiło jego obraz i dodało mu swoistego ciepła. Podkreśliło także relacyjność wspólnoty kościelnej i jej jedność z Chrystusem w Duchu Świętym. Wszystko to z pewnością miało pewien wpływ na powołanie do życia apostolskiego Instytutu zakonnego, którego celami szczegółowymi było, oprócz szerzenia kultu Niepokala- nego Poczęcia, chrześcijańskie nauczanie ludu prostego oraz wspomaga- nie zmarłych, zwłaszcza ofiar wojen i epidemii. Trzeba też zauważyć, że zarówno w pierwszych biografiach Papczyńskiego, jak i w późniejszej tradycji mariańskiej, wyraźnie zauważalne jest nacechowane miłością wyjście ku ludziom ubogim i prostym, aby nie tylko głosić im Ewan- gelię językiem dla nich zrozumiałym, ale także prowadzić działalność charytatywną (jałmużna, przytułki dla ubogich itp.). Także suffragium defunctorum w zamyśle Papczyńskiego jest aktem nacechowanej bezin- teresownością miłości chrześcijańskiej, kierującej się ku najbardziej ubo- gim w Kościele, którzy poddawani oczyszczeniu, „sami sobie nie mogą pomóc”. W przekonaniu bł. Stanisława i według wczesnej tradycji mariańskiej, wszystkie wymiary czynnej posługi w Kościele i dla Kościoła zrodziły się wskutek nadzwyczajnych łask udzielonych Założycielowi marianów w celu powołania Instytutu. Nadto, analizowane dokumenty zgodnie pod- kreślają, że samo życie zakonne, jeśli tylko prowadzone jest przez zakon- ników zgodnie z duchowością Zgromadzenia, wymogami ustaw i jeśli wynika z prawdziwej miłości Boga, już ma charakter ewangelizacyjny, i jako takie jest wyraźnym świadectwem królestwa niebieskiego. Bł. Stanisław Papczyński, jak i autorzy innych analizowanych do- kumentów, w prezentowaniu poglądów opierali się głównie na tekstach Pisma Świętego Starego i Nowego Testamentu. Najczęściej cytowane są Psalmy, Ewangelia według św. Mateusza, Łukasza, Jana. Spośród pisa- rzy kościelnych najliczniej cytowany jest św. Augustyn, włącznie z przy- wołaniem jego reguły w Norma vitae . Poza tym, w pismach zakonnych