Duchowosc Zakonna

życia duchowego, przy jednoczesnym wyraźnie indywidualistycznym ujęciu, ukierunkowującym zakonnika na odpowiednie przyjęcie Komunii świętej. Powyższe przedstawienia są zarazem naznaczone dążeniem do obudzenia wiary w żywą i prawdziwą obecność całego Chrystusa, Jego nieustannie udzielającą się w Eucharystii miłość oraz zachęcają do zjed- noczenia z Nim. Prezentacja z kolei ślubów zakonnych jest wyraźnie chrystologiczna. Są one ujęte jako najdoskonalsza forma życia chrześcijańskiego. Pier- wowzorem jest tu Chrystus i Apostołowie. Koncepcja ślubów, zwłaszcza czystości, nosi znamiona nupcjalne, a sam sposób życia radami ewan- gelicznymi, wyprowadzony przez Papczyńskiego z Ewangelii, określany jest jako apostolski, ponieważ na zakonników „prawem dziedziczenia przeszły od Apostołów rady ewangeliczne”. Zasadniczo zauważalne jest podwójne uzasadnienie ślubów: z jednej strony jako pozytywnego wy- boru Boga i Jego spraw (czystość – realizacja miłości i życie tylko dla Boga, ubóstwo – wybór Boga jako Najwyższego i Jedynego Dobra oraz posłuszeństwo – pełnienie woli Ojca), z drugiej zaś jako sprzeciw wobec rzeczywistości grzechu i ducha tego świata (czystość – pożądliwość cia- ła, ubóstwo – pożądliwość oczu, posłuszeństwo – pycha tego życia; zob. 1J 2,16). Jako znak prymatu Boga i Jego łaski, śluby przedstawiane są zarazem w sposób bardzo praktyczny, włącznie z dość szczegółowymi zasadami regulującymi kwestie kontaktów międzyludzkich, relacji prze- łożony – podwładny, reguł posiadania i używania dóbr itd. Ogólnie ujmu- jąc, w przekonaniu Papczyńskiego, środki formacji duchowej mają służyć zakonnikowi w pogłębianiu relacji z Chrystusem, wzrastaniu w miłości nadprzyrodzonej, uzyskiwaniu coraz większej wolności w służbie Koś- ciołowi, w pewnym sensie także odtworzeniu apostolskiego stylu życia. Umiejscowienie zakonnej duchowości przez podstawowe źródła ma- riańskie wewnątrz życia Kościoła jest wyrazem świadomości nie tylko Założyciela marianów, że duchowość ta jest jednym ze sposobów wy- rażania się chrześcijaństwa, ale przede wszystkim, że charyzmat życia zakonnego jest w służbie Kościołowi. Trzeba też zauważyć, że opis życia pierwszych chrześcijan zawarty w DziejachApostolskich (Dz 4,32), gdzie „mnóstwo wierzących miało jedno serce i jedną duszę”, umieszcza Pap- Zakończenie 323