Duchowosc Zakonna

320 Andrzej Pakuła MIC immakulistycznego charakteru wspólnoty, wyjąwszy ogólne, kilkakrotne odwoływanie się do specjalnie udzielonego mu charyzmatu założyciel- skiego, określanego mianem „Boskiej wizji”, która miała być „wyryta” przez „Boskiego Ducha” w duszy Założyciela marianów. Jednocześnie można zauważyć, że z tego misterium czerpał Papczyński siły i inspira- cję dla swoich działań zakonodawczych, a także formacyjnych i pasto- ralnych. Opierając się na analizie jego pism, można przypuszczać, że miste- rium Niepokalanego Poczęcia pojmował w kategoriach ogólnie już w tym czasie przyjętych i uznanych przez Kościół, zwłaszcza, że już na Sobo- rze Trydenckim pojawił się projekt uroczystej definicji tego przywileju Maryi, a ogłoszona w 1661 roku bulla Sollicitudo omnium ecclesiarum papieża Aleksandra VII określała przedmiot kultu tymi samymi słowa- mi, które potem Pius IX powtórzył w definicji dogmatu. Trzeba jednak stwierdzić, że Założyciel marianów, rozpoznając w doświadczeniu wiary Maryję jako Niepokalanie Poczętą Matkę Syna Bożego, w tym miste- rium dostrzegał odkupieńczą miłość Boga oraz taki przykład spełnione- go chrześcijaństwa, który oceniał jako istotny dla zakonników. Stąd też, z jednej strony stawiał Ją jako wzór do naśladowania ( imitatio Mariae ), z drugiej natomiast ukazywał Ją jako Matkę Chrystusa i zarazem Matkę przybranych synów Bożych, zachęcając do odkrycia Jej macierzyńskiej opieki. W tym kontekście można mówić o pewnych nawiązaniach do ma- ryjności XVII wieku (jednak bez przyjęcia praktyki maryjnego niewolni- ctwa) i odwoływania się do autorytetów ogólnie uznanych w teologii tego czasu (m. in. św. Bernarda z Clairvaux, św. Alberta Wielkiego), zwłaszcza w koncepcji mariologii chrystotypicznej. Przyjęta natomiast w 1699 roku Regula decem beneplacitorum BVM wzmocniła jej wymiar eklezjotypicz- ny, który, chociaż był wyraźnie obecny w pismach Stanisława Papczyń- skiego, to jednak nie posiadał rangi reguły zakonnej. W konsekwencji wzmocniony został imitacyjny charakter duchowości marianów, co miało znaczny wpływ na propagowaną przez nich pobożność maryjną i związa- ne z nią formy. Głównym uzasadnieniem idei naśladowania cnót Maryi było zawarte w pismach przekonanie, że jest to najlepszy – upodabniają- cy również do Chrystusa – sposób podobania się Bogu; albowiem, jeśli