Duchowosc Zakonna

przywołują przede wszystkim teksty Nowego Testamentu. Charaktery- zują się one perspektywą historiozbawczą i chrystologiczną, a cel tych odniesień można określić jako teologiczno-duchowy, to znaczy mający za zadanie rozbudzenie wiary i skłonienie do bliskiej, miłosnej więzi z Oso- bami Trójcy Świętej. Elementem dominującym jest skoncentrowanie się duchowości na Jezusie Chrystusie (często w kategoriach pasyjnych), przedstawianym jako ewangeliczna norma i uzasadnienie życia zakon- nego ( ad normam Christi existere ). Jest to skupienie się na Chrystusie zarówno w Jego Bóstwie, jak i Człowieczeństwie, w Jego działaniu i cier- pieniu, w synowskiej miłości ku Ojcu i zbawczej, naznaczonej cierpie- niem ( Christus patiens ) miłości ku człowiekowi. Przywoływane teksty biblijne, bogata alegoria i symbolika, mają za zadanie ukazać Chrystusa jako nieustanny punkt odniesienia, Mistrza będącego blisko ucznia, zain- teresowanego wszystkimi dziedzinami jego życia, stale będącego w ży- wej relacji z uczniem, który idzie za przykłademApostołów Jego śladami ( sequela ) i jest przez Niego prowadzony. Relacja ta ma prowadzić do za- żyłości z Chrystusem i upodobnienia do Niego oraz wprowadzić w żywe relacje z Bogiem Ojcem i Duchem Świętym na wzór Chrystusa. Przy znacznie rozbudowanym chrystocentryzmie, Papczyński sporo miejsca poświęca Osobie Ducha Świętego, przedstawiając Parakleta jako spraw- cę życia zakonnego (co w kontekście teologii XVII wieku można uznać za dość szczególne). Nieco mniej koncentruje się na Osobie Boga Ojca. Znamienne dla bł. Stanisława jest jednak to, że obraz Pierwszej Osoby Trójjedynego, w odróżnieniu od zasadniczego nurtu polskiej teologii tego okresu, nie jest naznaczony wizją surowego i karzącego sędziego. Te ce- chy przypisuje natomiast Chrystusowi, który jako „Rzeczywisty Sędzia”, na końcu czasów „przyjdzie sądzić żywych i umarłych”. Charakterystyczna dla nowopowstałego Instytutu maryjność przez bł. Stanisława Papczyńskiego ujęta została w aspekcie Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny, zwłaszcza w odniesieniu do celu szczegółowego wspólnoty, określonego już na samym początku kry- stalizowania się podstaw Zgromadzenia, w tekście Oblatio (rok 1670). Trzeba tu zauważyć, że pośród dostępnych źródeł nie zachowały się takie dokumenty, które pozwalałyby odczytać głębsze uzasadnienie wyboru Zakończenie 319