Duchowosc Zakonna

318 Andrzej Pakuła MIC czenia i zaparcia się siebie) powoduje, że cnota ta ma wyrażać postawę wewnętrznej wolności dzieci Bożych na wzór Wcielonego Syna Bożego i powierzenia się Bożym zamysłom, w tym przede wszystkim naznaczo- nych krzyżem i nocą wiary. Z tego względu resignatio jest koniecznym warunkiem chrystoformizacji. Trzeba tu od razu zauważyć, że w jedynym jak dotąd przekładzie na język polski słowo to niemal za każdym razem tłumaczone jest inaczej. Doprowadziło to, niestety, do zatracenia treści i przesłania, jakie w resignatio zawarł Papczyński. Inne etapy życia duchowego ujęte są w zasadzie na sposób ogólnie przyjęty w teologii duchowości, choć trzeba podkreślić, że widoczne jest znaczne wyeksponowanie etapu oczyszczenia, przy nieco mniejszym skupieniu uwagi na oświeceniu (w znacznej mierze ograniczającemu się do rozwoju cnót) i stosunkowo wąskiemu omówieniu okresu zjednocze- nia, koncentrującego się na ogólnym zwróceniu uwagi na przyjaźń z Bo- giem, zjednoczenie z Nim i zgodność woli, upodobnienie do Chrystusa, kontemplację itp. Charakterystyczne natomiast dla tego okresu zagadnie- nia, jak m. in. kontemplacja wlana, bierne oczyszczenie ducha, czy też łaski szczególne, w omawianych pismach się nie pojawiają. W wymiarze wspólnotowym charitas staje się swego rodzaju normą regulującą życie zakonników i ich wszystkie relacje, ujawniając zarazem swój komunijny charakter. Wydaje się, że te poglądy bł. Stanisława, w których apliko- wał charitas do życia społecznego zakonników, spowodowały znaczne uwrażliwienie na wzajemne relacje, co widoczne jest w dokumentach wczesnej tradycji mariańskiej. Tonacja akt pierwszej kapituły generalnej z 1685 roku odznacza się troską o dobre, nacechowane miłością i prze- baczeniem, „zgodne współżycie ze sobą dla dobra Zgromadzenia”, a po- stanowienia kapitulne z 1725 roku zalecają coroczne przeprowadzenie wspólnotowego aktu pojednania ( deprecatio mutua ). Umieszczenie duchowości zakonnej przez bł. Stanisława Papczyń- skiego w kontekście trynitarnym powoduje z jednej strony zakotwicze- nie jej w szerokim nurcie chrześcijaństwa, z drugiej zaś teologicznie ją pogłębia. Od razu trzeba też zauważyć, że w analizowanych dokumen- tach występują odniesienia zarówno do Trójcy Świętej, jak i do poszcze- gólnych Osób Boskich. Trynitologiczne nawiązania jako bazę źródłową