Duchowosc Zakonna

nych, niezmiennych i wiecznych oraz wykazania przemijalności, a zatem i względnej wartości tego świata, w tym również tego, co człowiek może osiągnąć dzięki własnej aktywności. Zgodnie z powyższym, tak poucza bł. Stanisław w jednym z rozważań: „Jeśli wzgardzisz samym sobą, wte- dy poczujesz, jak słodki jest Pan! Jeśli cały oderwiesz się od świata, do- świadczysz, jak gorzki jest świat! Jakiż bowiem smak, jaki zapach czują ci, którzy nie tylko smakują, ale chłoną cielesne przyjemności, światowe rozkosze i babilońskie napoje? Ach! Zaczerpną i napiją się z nich krótko trwającej słodyczy, z powodu której zostaną jednak wrzuceni do bezden- nej przepaści wiecznych goryczy. Na wieki będą opłakiwać to dogadza- nie swojej naturze i nigdy nie wymażą swej winy. Natomiast przeciwnie, jak wiele wciąż trwającej słodyczy znajduje się w krzyżu, cierpliwości, umartwieniach, mozołach, doznawanych nieszczęściach i krzywdach, znoszonych w duchu naśladowania Boga-Człowieka! W tych rzeczach miłośnicy krzyża i cierpienia znajdują obfitość nigdy nie kończących się radości, wieczystych pociech, świętej i wiecznie trwającej rozkoszy, jakkolwiek dopiero po twardej walce i utarczkach ze światem, piekłem i swoimi złymi pożądliwościami. Masz wolną rękę do wybierania jednej z tych dwóch opcji, bo posiadasz wolny osąd i wolną wolę. Zobacz jed- nak, z jaką roztropnością i z jakim pożytkiem jedną z nich już wybrałeś i masz jeszcze wybrać. Powinieneś brać pod uwagę koniec życia wszyst- kich ludzi, który jest dwojaki, w zależności od dwojakiego rodzaju ich postępowania. Losem ludzi rozpustnych, żądnych honoru, prowadzących to życie bez zachowywania prawa jest kara śmierci wiecznej, według tej wypowiedzi: «Ich końcem, zatracenie» [Flp 3,19]. Udziałem zaś ludzi sprawiedliwych, oddanych wszelkiego rodzaju umartwieniom, posłusz- nych i wytrwale żyjących według świętych praw i reguł jest nieśmiertelna chwała i szczęśliwość polegająca na nigdy nie nużącym oglądaniu Boga, Dobra Najwyższego, i na życiu bez śmierci i bez końca” 130 . Wartości tego świata nie są bowiem w stanie zaspokoić pragnień ludzkiego serca, a ci, którzy sądzą, że tak, błądzą. 130 IC, s. 1019-1020. Eklezjalny wymiar duchowości zakonnej 313