Duchowosc Zakonna

której bramy otworzył Chrystus poprzez dokonane dzieło zbawienia 124 . Człowiek bowiem, jakkolwiek żyje w ziemskiej „przestrzeni obecnego czasu” ( praesens spatium temporis ), ukierunkowany jest na wieczność. I choć idąc za Chrystusem, który wszedł już do domu Ojca, zbliża się do celu swoich dążeń, to jednak dopóki przebywa na tym świecie, podlega jego oddziaływaniu; musi się jednak od niego nieustannie uwalniać, od- różniając wartość „przemijających dóbr ziemskich” ( terrae bona labilia ) od „wiecznych skarbów niebieskich” ( aeterna caeli opes ), za „nieskoń- czenie wielką cenę nabytych dla nas” przez Chrystusa 125 . Czas w konsekwencji ma dla Papczyńskiego wartość użytkową. Jest jednym z doczesnych darów udzielonych człowiekowi na drodze doj- rzewania do życia wiecznego i zdobywania zasług. Daje on temu wyraz w medytacji nad fragmentem Ewangelii zapowiadającym, że uczniowie niedługo ujrzą przychodzącego do nich Zbawiciela (por. J 16,16). Od- nosząc się do słów Chrystusa, niejako w Jego usta wkłada następujący tekst: „wy, bardzo pilni pracownicy, zakonnicy całym sercem oddani wa- szej doskonałości, przez dnie i noce usilnie starający się Mi podobać we łzach, uciskach, różnych umartwieniach, bądźcie dobrej myśli, bo cho- ciaż będę się nieco od was oddalał, pozwalając, żebyście doznali wie- lu ucisków i pokus, jednak znów za niedługo – zapewniam was – Mnie ujrzycie. Przez krótki czas będziecie płakać, żeby się radować wiecznie; przez krótki czas będziecie się trudzić, żeby otrzymać wieczną nagrodę, przez krótki czas będziecie walczyć, żeby otrzymać nieśmiertelną koronę chwały. Za niedługi czas, bowiem, odwiedzę moją winnicę i każdemu dam należną mu zapłatę. Po niewielkim udręczeniu, po szybkim zakoń- czeniu się tego doczesnego życia, powiadam, udzielę wam moi roztropni i wierni słudzy – których ustanowiłem nad moją rodziną – [daru] wiecz- 124 IC, s. 770. Oto jedno z kilku krótkich określeń tego typu: „Rozważ, że ty jesteś podróżnym, pielgrzymem na ziemi, że nie masz stałego miejsca zamieszkania. Bo ciało twoje, ponieważ jest z ziemi, śpieszy się, by powrócić tam, skąd wyszło. Dusza zaś, po- chodząc z nieba, do niego powinna zdążać, jako do swego celu”. IC, s. 976; por. także W. Makoś, O. Stanisław od Jezusa Maryi... , s. 309. 125 IC, s. 717, 770. Eklezjalny wymiar duchowości zakonnej 311