Duchowosc Zakonna

310 Andrzej Pakuła MIC wanemu już w doczesności, formuje postawę eschatyczną. Zakonnik, zdaniem Papczyńskiego, zanurzony w wielość spraw i obowiązków związanych z codziennym wypełnianiem powołania, powinien stale żyć w perspektywie podstawowego celu swojego życia. Szczególnie wyraź- nie jest to widoczne w zaleceniu zawartym w Norma vitae , gdzie ustawo- dawca stwierdza: „W każdej godzinie badajcie siebie, o ile postąpiliście w miłości do Boga albo w niej osłabliście; poprawiajcie zatem niedosta- tek i powodujcie postęp [...], będziecie myśleć, że o każdej godzinie ma- cie umrzeć” 121 . Myśl o zbliżającym się ostatecznym wejściu człowieka do królestwa niebieskiego i potrzebie nie tylko pamiętania o tym, ale przede wszystkim o konieczności przygotowania się do tego wydarzenia, jest jednym z charakterystycznych wyrażeń zawartych w pismach zakonnych marianów 122 . W konsekwencji całość spraw doczesnych nabiera nowego wymiaru; jest nim horyzont wieczności, rzutujący na życie chrześcijań- skie i je ukierunkowujący. Można zauważyć, że Założyciel marianów nadaje życiu zakonnemu cechy charakterystyczne dla pierwotnego chrześcijaństwa, to jest swego rodzaju oczekiwanie na przyjście Chrystusa w chwale oraz dążenie do spotkania z uwielbionym Panem, aby być z Nim już na zawsze 123 . Co ważne, wyraźne znaki podobieństwa można dostrzec przede wszystkim w jego prezentacji sakramentów: Eucharystii i Pokuty. W celu przybliże- nia rzeczywistości eschatologicznej i uformowania odpowiednich postaw duchowych nie tylko dość często przywołuje tematy klasycznie określane jako „rzeczy ostateczne”, ale poświęca im specjalne miejsce w Inspectio cordis , gdzie w ostatniej części medytacji, obok męki Pańskiej, podej- muje De novissimis . Dąży do wykazania względnej wartości wielu dzie- dzin życia doczesnego, a człowieka przedstawia albo jako „wygnańca” ( exsul ) nieba, ku któremu to niebu ów wygnaniec „często spogląda” i ku któremu „wzdycha”, dopóki znajduje się poza nim; albo jako wędrowne- go pielgrzyma ( viator , peregrinus ) w drodze do prawdziwej „Ojczyzny”, 121 NV V 2. 122 IC, s. 685; por. A. Pakuła, Idea doskonałości zakonnej... , s. 42-46. 123 Por. A. G. Hamman, Życie codzienne pierwszych chrześcijan (95-197) , tłum. A. Guryn, U. Sudolska, Warszawa 1990, s. 308-311.