Duchowosc Zakonna

308 Andrzej Pakuła MIC niebieskiego utożsamianego z istotną treścią życia zakonnego, w tym także z prawdziwym i trwałym szczęściem przeznaczonym przez Boga człowiekowi, domaga się przyjęcia właściwych zachowań. „Królestwo niebieskie i cała jego chwała opiera się na wielkiej cierpliwości” – poucza Papczyński w jednym z rozważań. Rozwijając dalej tę myśl dodaje: „licz- ba ludzi do niego przeznaczonych składa się z tych, jak świadczy Apo- stoł, «których Bóg przejrzał i przeznaczył, aby byli podobni do obrazu Syna Jego» [Rz 8,29]” 116 . Podobieństwo do Chrystusa jest kolejnym zna- kiem królestwa niebieskiego oraz przypomnieniem światu odwiecznego planu Boga i prawdziwej wielkości człowieka. Człowiek z woli Boga zo- stał stworzony i przeznaczony, aby stał się synem w Synu, na Jego obraz i podobieństwo, aby osiągnął niebieską chwałę i był współdziedzicem z Synem Bożym. Na eschatologiczne ukierunkowanie doskonałości za- konnej, choć wyrażone nieco innym językiem, zwraca uwagę również Regula decem beneplacitorum . Zaraz we Wstępie oraz w ostatnim zdaniu zamykającym rozważania przypomina autor, że fundamentalnym celem naśladowania cnót Maryi jest osiągnięcie wiecznego zbawienia, tak jak stało się to udziałem Matki Bożej 117 . Odwoływanie się w duchowości zakonnej do przyszłego życia w Bogu, przygotowanego tym, którzy oddali się Chrystusowi poprzez ne jest królestwo niebieskie ziarnu gorczycznemu» (Mt 13,31). Gorczyczne ziarno jest zdrowe, ale rozgryzione jest gorzkie. Podobnie szukający królestwa niebieskiego muszą pokonać wiele trudności, muszą znosić wiele uciążliwości, krzyży i udręk. I nie dziw się temu. Jeśli bowiem znikomych i przemijających dóbr tego świata nie można posiąść bez wielkich starań i wysiłków, jakże by można bez tego spodziewać się osiągnięcia dóbr wiecznych, nieśmiertelnych, niebieskich? Pomyśl, ile musiał wycierpieć sam Syn Boży, by powrócić do swego dziedzicznego królestwa! A ty spodziewasz się dojść do niego drogą wygodną, rozkoszną, usłaną różami i liliami, a nie najeżoną cierniami? Ty, który masz gwałtem zdobyć królestwo niebieskie, przygotuj się do trudu, do umartwienia, do dźwigania krzyża, a Bóg będzie wspierał twe wysiłki i w tej obecnej swej uczcie też udzieli ci sił, łask i wytrwałości. [...] Rozważ, w jaki sposób ziarno gorczycy rozrasta się w drzewo. Najpierw wrzuca się je w ziemię, ono obumiera; następnie ożywia się i powoli rośnie. Tak samo ty powinieneś postępować, jeżeli pragniesz stać się drzewem doskona- łym sługi Bożego. Ucz się pozostawać w ukryciu, ucz się obumierać i powoli wzrastaj dzięki zraszającej cię łasce Bożej”. IC, s. 810-811. 116 IC, s. 892. 117 Regula, s. 45.