Duchowosc Zakonna

26 Andrzej Pakuła MIC jak i pomniejszych dzieł 2 . Podobnie i autor Regula decem beneplacitorum skoncentrował perspektywę życia ewangelicznego na wzór Maryi wokół miłości jako punktu odniesienia osób zakonnych. Idea miłości powinna być pojmowana w sposób właściwy i dlatego domaga się wyjaśnienia i określenia. Posiada ona znaczenie regulujące prawidłowe pojmowanie osobistego wzrastania w życiu duchowym. Proces ten opisany jest na kształt drogi, gdzie pokonywane są kolejne etapy, od oczyszczenia, przez oświecenie, aż po zjednoczenie i przyjaźń z Bogiem, który jest Miłoś- cią (1J 4,8). W końcu zaś nabiera charakteru społecznego, organizują- cego życie wspólnoty zakonnej. Należy też zauważyć, że wspomniane wyżej wymiary miłości, rozumianej jako podstawa i źródło duchowości zakonnej, jakkolwiek wyraźnie obecne, nie są przedstawione w sposób całkowicie usystematyzowany ani w pismach Założyciela, ani w innych dokumentach wczesnej tradycji marianów. 1. Idea miłości nadprzyrodzonej Idea miłości ewangelicznej – charitas , jako swego rodzaju projekt życia zakonnego, została wyraźnie przedstawiona przez Papczyńskiego w drugim rozdziale Norma vitae . Wokół miłości koncentruje on ducho- 2 Koniecznym wydaje się tu zauważyć, że kwestia miłości nadprzyrodzonej, jako istotny cel życia zakonnego, ma dla Papczyńskiego wymiar nie tylko teoretyczny, pro- gramowy, ale także życiowy i praktyczny, to znaczy odnoszący się również do niego sa- mego. W okresie sporu pijarskiego, który spowodował odejście Papczyńskiego z Zakonu Pijarów i założenie nowej wspólnoty zakonnej, jedną z podanych przez Błogosławionego przyczyn odejścia jest umiłowanie życia zakonnego ( charitas ), rozumiane w kategoriach miłości do wspólnoty, do której należał. Potwierdza to także dekret o heroiczności cnót, który podaje, że „przejęty jednak prawdziwą miłością [...] poprosił w roku 1669 o pozwo- lenie na odejście z Zakonu Ojców Pijarów; otrzymał je na podstawie breve apostolskiego z dnia 11 grudnia 1670 roku”. Por. Bł. S. Papczyński, Apologia wystąpienia z Zakonu Szkół Pobożnych , PZ, s. 1448-1450; Kongregacja Spraw Świętych, Dekret w Sprawie Kanonizacji Sługi Bożego Stanisława od Jezusa i Maryi Papczyńskiego, Założyciela Księ- ży Marianów pod wezwaniem Niepokalanego Poczęcia Błogosławionej Maryi Dziewicy (1631-1701) , w: Abyście nie stali bezczynnie w winnicy Pańskiej. Materiały Komisji przy- gotowującej Zgromadzenie Księży Marianów do beatyfikacji Założyciela Czcigodnego Sługi Bożego Ojca Stanisława Papczyńskiego , red. A. Pakuła, Warszawa-Stockbridge 2006, s. 91.