Duchowosc Zakonna

16 Andrzej Pakuła MIC Czasowy zakres badań, oprócz etapu życia bł. Stanisława Papczyń- skiego († 1701), został podany w tytule pracy jako okres „wczesnej trady- cji Zgromadzenia Księży Marianów”. Obejmuje on przedział pierwszych pięćdziesięciu lat istnienia tej wspólnoty zakonnej, to jest od roku 1673 (data biskupiej aprobaty pierwszego klasztoru mariańskiego w Puszczy Korabiewskiej), do roku 1723, kiedy to papież Innocenty XIII zatwierdził ustawy mariańskie, czyli konstytucje zatytułowane Statuta Patrum Ma- rianorum Ordinis B.V.M... . dostosowane do reguły Regula Ordinis Beatae Virginis Mariae quam Patres Mariani Congregationis Polonae... (inny tytuł: Regula decem beneplacitorum ), przyjętej przez marianów w 1699 roku. Decyzja papieska zamyka okres kształtowania się wspólnoty ma- riańskiej jako formacji kleru regularnego. Jakkolwiek bowiem pierwsza papieska aprobata Zgromadzenia Księży Marianów miała miejsce w roku 1699 (rok przyjęcia Regula decem beneplacitorum ), a w 1701 roku naj- pierw Stanisław Papczyński złożył uroczyste śluby zakonne na ręce nun- cjusza apostolskiego Franciszka Pignatellego, a potem na ręce Założyciela wszyscy jego towarzysze, to jednak ciągle nie było konstytucji dostoso- wanych do reguły. Co więcej, napisana jeszcze w 1672 roku Norma vitae w planach Założyciela marianów miała być ustawą podstawową i jedyną nowego Instytutu, w myśl niekiedy stosowanej wówczas w Kościele – mimo formalnie innych wymogów prawnych – zasady constitutiones pro regula 4 . Jednak okoliczności związane z tworzeniem się nowej wspólnoty zmusiły wkrótce Stanisława Papczyńskiego do dostosowania Norma vi- tae do stanu eremickiego, w jakim początkowo powstało Zgromadzenia Księży Marianów (jedynie w tym stanie było możliwe jego erygowanie na prawie diecezjalnym jako zgromadzenia o ślubach prostych). Norma vitae (wydana drukiem w 1687 roku) jako taka została poprawiona i za- twierdzona przez kard. Leandra Colloreda z ramienia Świętej Kongrega- cji Zakonników i Biskupów w 1694 roku, a jej tekst, który dziś znamy, jest wersją przystosowaną do tej właśnie sytuacji marianów jako eremi- tów. Z czasem okazało się także, iż konieczne jest przyjęcie uznanej przez 4 Por. J. Kałowski, Początki mariańskiego ustawodawstwa , w: Bł. Stanisław Pap- czyński, Pisma fundacyjne , wprow. A. Pakuła, J. Kałowski, tłum. K. Krzyżanowski, War- szawa 2007, s. 62.