Ci dwaj ksie˛z˙a połoz˙yli fundamenty pod przyszła˛ prace˛ i rozwój marianów, przy czym doskonale sie˛ uzupełniali. Ks. Skrinda, jako dawny murarz, zatroszczył sie˛ o budynki klasztorne. Natomiast ks. Valpitrs po powrocie do kraju został profesorem w Wyz˙szym Seminarium Duchownym w Rydze. Zajmował sie˛ młodziez˙a˛. Został kapelanem Zwia˛zku Łotewskiej Młodziez˙y Katolickiej, którego koła powstały we wszystkich parafiach kraju. Redagował organ stowarzyszenia „Saule”. Obaj ksie˛z˙a prowadzili misje ludowe niemal we wszystkich parafiach Latgalii. Nauczanie ustne pogłe˛biali przez publikacje, które wydawali we własnej drukarni, obsługiwanej przez braci marian´skich. Do Zgromadzenia Ksie˛z˙y Marianów zgłosili sie˛ wartos´ciowi kandydaci: ks. Jan Leitans, profesor seminarium ryskiego, ks. Bernard Kublinskis, takz˙e profesor seminarium i poseł na sejm, ks. Jerzy Karkle, redaktor czasopisma „Latgolas Vords”. Dwaj pierwsi szybko zmarli, ale po nich przyszli naste˛pni. W 1927 roku na Łotwie było 20 marianów w tym 4 ksie˛z˙y, 5 braci, 3 nowicjuszy i 8 postulantów128. Rzym Po odejs´ciu z Wilna bp. Matulewicza, a przed podje˛ciem misji wizytatora apostolskiego w Republice Litewskiej, nasta˛piło kilkumiesie˛- czne intervallo, pos´wie˛cone wyła˛cznie Zgromadzeniu Ksie˛z˙y Marianów. Jako odnowiciel i generał wspólnoty, ostatnio odczuwał brak domu generalnego i domu studiów. Juz˙ na kapitułe˛ generalna˛ w Gdan´sku w 1923 roku wniósł projekt: „Załoz˙enie w Rzymie Prokuratury, domu studiów, a moz˙e nawet Kurii Generalnej.”129 Wyraz prokurator w słownictwie zakonnym oznacza urze˛dowego reprezentanta zakonu wobec Kurii Rzymskiej. W koncepcji bp. Matulewicza, Zgromadzenie Ksie˛z˙y Marianów, maja˛ce za patronów s´wie˛tych: Piotra i Pawła, było s´cis´le ideowo zwia˛zane z papiestwem. Przy ówczesnej centralizacji z˙ycia kos´cielnego, oraz konflikcie mie˛dzy Litwa˛ a Polska˛, gdzie znajdowała sie˛ wie˛kszos´c´ marianów, Rzym był wymarzonym miejscem na dom generalny, który 359 128 Elenchus [...] Congregationis CC. RR. Marianorum [...] 1927. 129 LP, t. I, s. 58, list do ks. K. Bronikowskiego, 2 V 1923.
RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==