do marianów nalez˙ało 108 ha ziemi. Jednak polskie władze pan´stwowe nie chciały zwrócic´ tej własnos´ci. Marianie tylko ja˛ dzierz˙awili tocza˛c o nia˛ spór27. Drugim klasztorem, który marianie odzyskali, był Skórzec koło Siedlec. I z niego zakonnicy zostali usunie˛ci w 1864 roku. Biskup siedlecki Henryk Przez´dziecki dekretem z 28 listopada 1921 roku przywrócił zgromadzeniu kos´ciół „z budynkami do niego nalez˙a˛cymi wraz z całym uposaz˙eniem ziemskim”28. Marianie otrzymali klasztor wraz z dotychczasowymi uz˙ytkownikami: urze˛dem gminnym, szkoła˛ powszechna˛, jej kierownikiem, organista˛, kos´cielnym, parobkiem, ogrodnikiem29. Do klasztoru nalez˙ała ziemia: 7 ha koło budynków oraz 38 ha w Kaleni, której rza˛d nie chciał zwrócic´. Zakonnicy ja˛ tylko dzierz˙awili30. Podobnie jak w Stanach Zjednoczonych, O. Generał przywia˛zywał wielka˛ wage˛ do instytucji formacyjnych. 3 czerwca 1920 roku pisał do ks. W. Jakowskiego, wikariusza generalnego: „Nalez˙y nam da˛z˙yc´: 1. do stworzenia w Królestwie choc´ jednego prawdziwie zakonnego domu; 2. do załoz˙enia prawidłowego nowicjatu w warunkach odpowiednich; 3. do załoz˙enia internatu dla chłopców z powołaniem, a naste˛pnie i juwenatu; 4. w pracach nalez˙y dac´ pierwszen´stwo niezamoz˙- nym, zwłaszcza warstwom wiejskim, tam zdrowy element”31. Pocza˛tkowo nowicjat mies´cił sie˛ na Bielanach. Ale nie było to miejsce odpowiednie. Zbyt wiele instytucji tam działało: parafia, sierociniec, gimnazjum. Dlatego w 1920 roku przeniesiono go do Ras´ny32 a w 1922 do Skórca, gdzie sie˛ mies´cił do 5 stycznia 1926 roku. Wtedy ponownie Generał przywrócił go do Ras´ny. Najwie˛cej nowicjuszy w Polsce w całym okresie mie˛dzywojennym było w 1924 roku – 30. Ws´ród nich 339 27 AMPP, V, Ra, A. Bołtuc´, Historia Domus, 1926, s. 3. 28 AMPP, V, Skórzec, dekret nr 5346/1921; marianie obje˛li klasztor 8 XII 1921 – adnotacja na dokumencie. 29 Tamz˙e, Skórzec, Kronika, s. 39. 30 AGM, Instituta, Domus Skórzecensis XV, Visitationes provinciales, Memoriale visitationis 1935, III A. 31 LP, t. 1, s. 142, do W. Jakowskiego, 3 VI 1920. 32 AMPP, V, Ra, Kronika, s. 6; zatwierdził to nuncjusz A. Ratti – pismo J. Matulewicza do nuncjusza z 28 XII 1920 i adnotacja nuncjusza 2 I 1921 (Stolica, s. 266).
RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==