Na potrzebe˛ załoz˙enia Stowarzyszenia Pomocników Marian´skich Ojciec Generał zwrócił uwage˛ juz˙ w 1924 roku, pisza˛c do ks. Kulikauskasa: „Czy nie byłoby dobrze i stosownie, z˙ebys´cie załoz˙yli w Ameryce Stowarzyszenie Pomocników Marian´skich? Moz˙e z ich pomoca˛ moglibys´cie załoz˙yc´ kolegium”12. Na realizacje˛ tej idei bardzo usilnie nalegał: „Zache˛cam Was wszystkich z Chicago, z˙ebys´cie pospieszyli sie˛ z załoz˙eniem Stowarzyszenia Pomocników Marian´skich. Nie brakuje dobrych ludzi, oddanych Bogu, dlaczegóz˙ by sie˛ nie zwrócic´ do ich serc i nie prosic´ o pomoc. Wówczas moz˙e by marianie mogli i własne kolegium w Ameryce otworzyc´”13. Ta mys´l zacze˛ła powoli kiełkowac´. Wyraz˙ał z tego powodu rados´c´14. Zache˛cał do przyjmowania do stowarzyszenia takz˙e kobiet. Radził, jak napisac´ statuty organizacji i postarac´ sie˛ o ich zatwierdzenie. Wyraz˙ał che˛c´ napisania zache˛ty do zainteresowanych ludzi, z czego jednak zrezygnował w obawie, aby nie naraz˙ac´ sie˛ Polakom z Wilna15. Po kilku miesia˛cach cieszył sie˛, z˙e stowarzyszenie sie˛ rozwija16. Ta forma współpracy ze s´wieckimi znalazła podatny grunt w okresie póz´niejszym w amerykan´skiej Prowincji s´w. Stanisława Kostki. Dom w Chicago był tez˙ ostoja˛ dla marianów z Europy. W 1922 roku przybył tu ks. Pius Andziulis, Litwin, i ks. Andrzej Cikoto, Białorusin, oraz Polacy: ks. Włodzimierz Jakowski i ks. Ryszard Bakalarczyk. Chociaz˙ podlegali oni przełoz˙onemu, pracowali dla swoich domów macierzystych, prowadza˛c misje, rekolekcje, 40-godzinne naboz˙en´stwa, zaste˛puja˛c ksie˛z˙y diecezjalnych. Ich przybycie do Ameryki było spowodowane trudna˛ sytuacja˛ ich rodzimych krajów, które niedawno odzyskały niepodległos´c´, w których marianie rozwijali szeroko zakrojona˛ działalnos´c´, zwłaszcza zakładaja˛c szkoły. Ojciec Generał 3 maja 1923 roku zwierzał sie˛: „Mnie przychodzi cia˛gle na mys´l: czy nie dałoby sie˛ z czasem załoz˙yc´ domu zakonnego 335 12 LL, s. 422, do W. Kulikauskasa, 28 IX 1924. 13 Tamz˙e, s. 21, do P. Andziulisa, 2 XI 1924. 14 Tamz˙e, s. 424, do W. Kulikauskasa, 14 XII 1924. 15 Tamz˙e, s. 424, do W. Kulikauskasa, 14 XII 1924; tamz˙e, s. 454-455, do K. A. Matulaitisa, 14 XII 1924. 16 Tamz˙e, s. 433, do W. Kulikauskasa, 8 VII 1925.
RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==