wedle sił i moz˙nos´ci, do szerzenia naszej wiary s´wie˛tej po całym s´wiecie i ugruntowania jej w umysłach i sercach wiernych. Obowia˛zek to wielki i s´wie˛ty, nakazany nam przez samego Zbawiciela w poleceniu i rozkazie, danym niegdys´ Apostołom: »Ida˛c na wszystek s´wiat, opowiadajcie Ewangelie˛ wszemu stworzeniu«; ten rozkaz rozcia˛ga sie˛ do wszystkich wiernych w takiej mierze i stopniu, do jakiego kaz˙dy z nas powołany został – do opowiadania Ewangelii słowem, z˙yciem, modlitwa˛, ofiara˛. Otrzymalis´my bowiem wszyscy »moc Ducha S´wie˛tego«, abys´my byli »s´wiadkami« Jezusa Chrystusa »az˙ do kran´ców ziemi«47. Zauwaz˙my, z˙e w tym lis´cie, jak i w poprzednich odezwach zawarte juz˙ jest stwierdzenie ostatniego soboru, z˙e cały Kos´ciół jest misyjny. Ta „wielka” i „s´wie˛ta” sprawa pojednania prawosławnych z Kos´ciołem katolickim towarzyszyła bp. Matulewiczowi niemal w całej pracy. Miał ja˛ przed oczyma zakładaja˛c Zgromadzenie Sióstr Słuz˙ebnic Jezusa w Eucharystii i domu zakonnego Zgromadzenia Ksie˛z˙y Marianów w Drui. Do pracy ws´ród prawosławnych wysyłał lub pragna˛ł wysłac´ wiele zakonów, zwłaszcza jezuitów wschodniego obrza˛dku do Albertyna i bazylianów do Torokan´. Dla normalnego rozwoju Kos´cioła na Białorusi na dalsza˛ mete˛ widział koniecznos´c´ wprowadzenia do duszpasterstwa je˛zyka białoruskiego, w którym takz˙e dostrzegał droge˛ do prawosławnych. Te inicjatywy napotykały sprzeciw ze strony polskiej. Niemniej, to co starał sie˛ czynic´, wystarczało dla Stolicy Apostolskiej do podje˛cia wysiłków, aby po zwolnieniu ze stolicy wilen´skiej w dniu 3 sierpnia 1925 roku, powierzyc´ mu bardziej odpowiedzialna˛ misje˛. Na ogólnym posiedzeniu Papieskiej Komisji Pro Russia w dniu 15 grudnia 1925 roku rozwaz˙ano sprawe˛ powołania biskupa wschodniego obrza˛dku dla Rosjan z˙yja˛cych w rozproszeniu w Europie poza Rosja˛ i poza Polska˛. Konsultor Kongregacji Kos´cioła Wschodniego, a w niedalekiej przyszłos´ci prezes Komisji Pro Russia, Michele d’Herbigny zaproponował na to stanowisko abp. Jerzego Matulewicza, którego nazwano „głównym kandydatem”. Uwaz˙ano, z˙e najpierw nalez˙ałoby powierzyc´ mu jaka˛s´ misje˛ ws´ród Rosjan i zobaczyc´ jak be˛dzie pracował i jakie osia˛gnie owoce. Z polecenia Piusa XI postanowiono zasie˛gna˛c´ 315 47 Pw, s. 184-185.
RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==