niku: „Zasmuca mnie choroba o. Kulwiecia, który zaraził sie˛ tyfusem plamistym, posługuja˛c chorym w Mstyczowie, gdzie sie˛ udał z polecenia Wizytatora Apostolskiego, aby uzdrowic´ te˛ parafie˛”155. Wizytator odwiedził go w szpitalu zakaz´nym na Woli, oraz marianów na Bielanach156. Ks. Kulwiec´ zmarł 21 maja. „Oto ofiara miłos´ci – ocenił Pellegrinetti. – Szcze˛s´liwy, z˙e zmarł najpie˛kniejsza˛ ze s´mierci, bo jako ofiara miłos´ci.” Nie zawahał sie˛ nazwac´ go „s´wie˛tym”157. Uroczystos´ciom pogrzebowym na Bielanach przewodniczył bp Matulewicz. Uczestniczył w nich Pellegrinetti, a wizytator Ratti nawiedził grób ks. Kulwiecia158. Na miejsce zmarłego do Mstyczowa został wysłany inny marianin – ks. Marian Wis´niewski. Nie posiadał jednak potrzebnych przymiotów i został odwołany159. Prałat Pellegrinetti wiedział juz˙ sporo o bp. Matulewiczu, ale osobis´cie spotkał go po raz pierwszy. Dlatego uwaz˙ał za stosowne zapisac´ o nim swoje spostrzez˙enia: „w dobrym zdrowiu, sympatyczny, powaz˙- ny, roztropny; pie˛kny wzór zakonnika i Litwina”160. Jak gdyby nie wystarczało kłopotów z utrzymaniem zakładów wychowczych na Bielanach, 7 lipca 1917 roku na posiedzeniu zarza˛du marianów „zdecydowano, aby przyja˛c´ Instytut dla kształcenia chłopców fundacji Man´kowskiego na Pradze przy ulicy Wilen´skiej 63”161. „Dom Pracy dla ubogich chłopców” – jak go nazywano – został załoz˙ony w 1901 roku przez Wacława i Jadwige˛ Man´kowskich. Opiekowano sie˛ w nim najuboz˙szymi chłopcami, którzy otrzymywali tu wychowanie religijne i pocza˛tki przygotowania zawodowego. Dla ubogiej Pragi był to zakład szczególnie potrzebny162. Przed sama˛ wojna˛, w 1914 roku korzystało z niego 302 chłopców, którzy pobierali nauke˛ w 3 klasach szkoły elementarnej i uczyli sie˛: introligatorstwa, krawiectwa, szewstwa 123 155 Tamz˙e, s. 198. 156 Tamz˙e, s. 200. 157 Tamz˙e, s. 201, 204. 158 Tamz˙e, s. 202, 204. 159 Tamz˙e, s. 196, 203. Jego nazwisko na stronie 203 zostało zniekształcone i figuruje tam jako Wis´niacki. 160 Tamz˙e, s. 199. 161 AMPP, VII B 1, s. 4. 162 AMPP, VII G 14, W. Łysik, Sprawozdanie za rok 1921, s. 3.
RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==