Ad Honorem POLISH

83 ambonę tamtejszego kościoła, napełnionego ludźmi, i wygłosił dość długie kazanie o tak potrzebnym wspomaganiu zmarłych. Poruszył wszystkich, żywo i dostępnie przedstawiając nieznośne kary czyśćcowe. Potem powrócił do swego konwentu eremu mariańskiego, odległe- go dziesięć czy więcej mil, wydał zarządzenie, aby bracia jego zakonu codziennie odmawiali za zmarłych oficjum i różaniec oraz ofiarowywali o ich uwolnienie od nieznośnych cierpień wszystkie zasługi, prace, posty, umartwienia i inne pobożne ćwiczenia duchowe. [...] Ponownie to potwier- dził w Nowej Jerozolimie, wezwany z eremu mariańskiego przez biskupa poznańskiego dla rozbudzenia pobożności ludzi w jej świętych miejscach wzniesionych dla upamiętnienia męki Pańskiej. Tu w swym konwencie Wieczerzy Pańskiej poważnie chorując, odczu- wał fizycznie męki czyśćcowe. Znosił je, pełen pobożnego współczucia dla cierpiących nieznośne męki i głośno wołał: „Najlitościwszy Boże, powiększ moje cierpienie, a im zmniejsz karę!”. Nauczanie Kościoła Z Katechizmu Kościoła Katolickiego (nr 1030–1032) Ci, którzy umierają w łasce i przyjaźni z Bogiem, ale nie są całkowicie oczyszczeni, chociaż są już pewni swego wiecznego zbawienia, przechodzą po śmierci oczyszczenie, by uzyskać świętość konieczną do wejścia do ra- dości nieba. To końcowe oczyszczenie wybranych, które jest czymś całkowicie innym niż kara potępionych, Kościół nazywa czyśćcem. Naukę wiary dotyczącą czyśćca sformułował Kościół przede wszystkim na Soborze Florenckim i na Soborze Trydenckim. Tradycja Kościoła, opierając się na niektórych tekstach Pisma Świętego, mówi o ogniu oczyszczającym: Co do pewnych win lekkich trzeba wierzyć, że jeszcze przed sądem istnieje ogień oczyszczający, według słów Tego, który jest prawdą. Powiedział On, że jeśli ktoś wypowie bluźnierstwo przeciw Ducho- wi Świętemu, nie zostanie mu to odpuszczone ani w tym życiu, ani w przyszłym (Mt 12, 32). Można z tego wnioskować, że niektóre winy mogą być odpuszczone w tym życiu, a niektóre z nich w życiu przy- szłym. (św. Grzegorz Wielki, Dialogi , 4, 39) Nauczanie to opiera się także na praktyce modlitwy za zmarłych, o któ- rej mówi już Pismo Święte: „Dlatego właśnie (Juda Machabeusz) sprawił, że złożono ofiarę przebłagalną za zabitych, aby zostali uwolnieni od grze-