Ad Honorem POLISH

81 O miłości ( De charitate ), gdzie podkreśla: „Niech każdy pamięta, że duszą jego Instytutu jest miłość, i na ile od niej się oddali, na tyle też oddali się od życia” ( Norma vitae , II, 4). Ta zasada odnosi się do wszystkich współbra- ci, bez względu na zajmowane urzędy, pozycję we wspólnocie, tak zwane „zasługi” i tym podobne, ponieważ jedynie „zespolenie jednym duchem i w jednej miłości” wszystkich członków buduje zarówno „Ciało Kościoła Bożego”, jak i wspólnotę zakonną (por. Inspectio cordis ). Wiedział też nasz Założyciel, że mogą się zdarzać sytuacje braku należnej miłości, konflikty i grzechy, dlatego przypomina, że wspólnota zakonna jest także miejscem przebaczenia i pojednania, najpierw ze Zbawicielem, a następnie ze współ- bratem, a w swoim testamencie w obliczu śmierci prosi o wybaczenie i sam wybacza. Ma zarazem świadomość, że prawdziwe przebaczenie możliwe jest tylko na gruncie wiary i w jedności z miłością Chrystusa. Pisze: „żałuję zaś z głębi serca i żałować pragnę jak najdoskonalej, z miłości ku Niemu, za moje grzechy, które wszystkie zanurzam w zbawczych ranach Pana i Od- kupiciela mojego Jezusa Chrystusa”. Taka jest też nasza droga we wspólnocie zakonnej. Wymowne są sło- wa Instrukcji pt. Życie braterskie we wspólnocie , która stwierdza, że „każda rzeczywistość chrześcijańska budowana jest na ludzkiej słabości. «Wspól- nota idealna», doskonała, jeszcze nie istnieje”. Zdolność przebaczenia współbratu jest znakiem miłości. Podobnie jak zdolność wyrażenia prośby o wybaczenie i przyjęcie przebaczenia. Pojednanie z Bogiem, do którego ma prowadzić coroczna celebracja „Dnia zadośćuczynienia i pokuty”, musi prowadzić nas także do przebaczenia i pojednania ze współbraćmi. Dzięki takiemu stylowi życia możemy dać wspólnotowe świadectwo miłości opar- tej na spotkaniu Boga żywego w naszym życiu. Dostrzegamy dziś, że nie tylko świat, ale i my potrzebujemy takiego świadectwa, i także nasze serca może uzdrowić jedynie doświadczenie miłosiernej miłości Jezusa. Pytania do refleksji lub dzielenia się we wspólnocie 1. Jak reaguję na pojawiające si ę w mojej wspólnocie domowej lub prowin- cjalnej sytuacje, w których ujawnia się grzech lub poważne wady współ- braci? 2. Jakiej postawy oczekuję od współbraci w odniesieniu do moich braków, grzechów i słabości?