Ad Honorem POLISH

79 ny. Proszę o to przez najokrutniejszą śmierć Jej Syna i przez niezmierne cierpienie Jej samej oraz o uszczęśliwiające świętych obcowanie [w niebie]. Ponieważ musiałem spotykać się z wieloma i mogłem wielu urazić, rozdrażnić, rozjątrzyć, przeto błagam wszystkich i każdego z osobna, szczególnie tych, których kiedyś zgorszyłem, obciążyłem ponad miarę lub niegodziwie zaniepokoiłem, aby mi wybaczyli. Ja również przebaczam wszystkim, także tym, którzy mnie po śmierci będą wyzywać, i życzę im, i błagam najdobrotliwszy Majestat Boży, by był dla nich jak najłaskawszy. Nauczanie Kościoła Z Instrukcji pt. Życie braterskie we wspólnocie C ongregavit nos in unum Christi amor (nr 25-26) 25. Trzeba też nieustannie przypominać, że osobista realizacja zakonni- ków i zakonnic dokonuje się we wspólnocie. Kto zatem próbuje prowadzić życie niezależne, z dala od wspólnoty, z pewnością nie wszedł jeszcze na drogę doskonałości, odpowiednią dla swojego stanu. Podczas gdy w spo- łeczeństwie zachodnim znajduje uznanie człowiek niezależny, zdolny sam osiągać swoje cele, a więc pewny siebie indywidualista, Ewangelia potrze- buje ludzi, którzy niczym ziarno potrafią umrzeć dla siebie samych, aby mogło się odrodzić życie braterskie. W ten sposób wspólnota staje się scho- la amoris („szkołą miłości”) dla młodych i dla starszych. Szkołą, która uczy kochać Boga, kochać braci i siostry żyjących obok nas, kochać ludzkość potrzebującą Bożego miłosierdzia i braterskiej solidarności. 26. Ideał wspólnotowy nie może przesłaniać faktu, że każda rzeczywi- stość chrześcijańska budowana jest na ludzkiej słabości. „Wspólnota ide- alna”, doskonała, jeszcze nie istnieje: doskonałe obcowanie świętych jest celem, który osiągniemy w niebieskim Jeruzalem. Nasz czas jest czasem wznoszenia, nieustannego budowania, zawsze można coś ulepszyć i dążyć razem do wspólnoty, która umie przebaczać i kochać. Wspólnoty bowiem nie są w stanie uniknąć wszelkich konfliktów. Jedność, którą powinny two- rzyć, jest jednością ustanowioną za cenę pojednania. Ta niedoskonałość wspólnot nie powinna jednak zniechęcać. Wspólnoty codziennie podejmu- ją na nowo swoją wędrówkę, umocnione nauczaniem apostołów: „Wmiło- ści braterskiej nawzajembądźcie życzliwi! Wokazywaniu czci jedni drugich wyprzedzajcie!” (Rz 12, 10); „bądźcie zgodni we wzajemnych uczuciach!” (Rz 12, 16); „przygarniajcie siebie nawzajem, bo i Chrystus przygarnął was” (Rz 15, 7); „upominajcie się wzajemnie” (por. Rz 15, 14); „czekajcie jedni na drugich” (por. 1 Kor 11, 33); „miłością ożywieni służcie sobie wzajem-