Ad Honorem POLISH

49 rzenia raczej niż dla podjęcia się tak wielkiego trudu. Lecz sam Bóg, Bóg (któremu niech będzie wieczna, nieskończona chwała i dziękczynienie), jak mnie do tego swego dzieła opatrznościowo, to jest z miłością, miło- siernie, mądrze, cudownie pobudził, tak [też] sam je wykonał i wykonuje na wieki wieczne. Nauczanie Kościoła Z Adhortacji apostolskiej Evangelica testificatio Ojca Świętego Pawła VI (nr 9-12) 9. Życie apostolskie Inni, zgodnie ze swoją zasadniczą misją, poświęcają się pracy apostol- skiej, by głosić Słowo Boże i doprowadzić do wiary tych, których Pan sta- wia na ich drodze. Tego rodzaju łaska wymaga głębokiego zjednoczenia z Bogiem. Dopomoże im ono przekazywać ludziom w zrozumiałym dla nich języku naukę Słowa Wcielonego. Stąd, jakże konieczną jest rzeczą, aby całe wasze życie czyniło was uczestnikami Jego męki, śmierci i chwały (por. Flp 3, 10-11). 10. Kontemplacja a apostolstwo Jeżeli powołanie wasze wzywa was do posługiwania ludziom w różny sposób: w pracy duszpasterskiej, na misjach, w szkołach, w dziełach cha- rytatywnych itp., czyż skuteczność tej pracy nie zależy od waszego szcze- gólnego przylgnięcia do Pana i czyż nie jest ona proporcjonalna do miary zjednoczenia, które dokonuje się „w skrytości” (Mt 6, 6). Chcąc pozostać wiernymi nauce Soboru, czyż nie powinni „członkowie każdego instytu- tu jako ci, którzy wyłącznie i przede wszystkim szukają Boga [...], łączyć kontemplację, przez którą trwaliby myślą i sercem nieustannie przy Nim, z miłością apostolską, przez którą staraliby się włączać w dzieło Odkupie- nia i szerzyć Królestwo Boże” ( Perfectae caritatis , 5). 11. Charyzmat Założycieli Tylko w ten sposób będziecie mogli rozpalić serca dla prawdy i miłości Bożej, zgodnie z charyzmatem waszych Założycieli, których Bóg wzbudził w swoim Kościele. Dlatego też Sobór przypomina usilnie zakonnikom i za- konnicom obowiązek wierności wobec ducha Założycieli, wobec ich wska- zań ewangelicznych i przykładu ich świętości. Powinni oni uważać to za jedną z zasad dokonywanej odnowy i za jedno z najpewniejszych kryteriów działania, które dany instytut ma przedsięwziąć (por. Lumen gentium , 45; Perfectae caritatis , 2b). Charyzmat bowiem życia zakonnego w rzeczywi- stości pochodzi nie z krwi, ani z żądzy ciała (por. J 1, 13), ani z postawy