Ad Honorem POLISH

34 Głowy nawet najlichszy członek, i niech współcierpi z całym cierpią- cym świętym ciałem tak drobna cząsteczka. ( Christus patiens , III, 1) W tej perspektywie wasza posługa Słowa jest dawaniem świadectwa o Chrystusie Zmartwychwstałym, którego spotkaliście na waszej drodze i którego, w zgodzie z waszym stylem życia, jesteście powołani nieść wszę- dzie tam, gdzie pośle was Kościół. Chrześcijańskie świadectwo domaga się także zaangażowania na rzecz ubogich i z ubogimi, co charakteryzuje wasz zakon od samych początków. Zachęcam was, abyście tę tradycję służby lu- dziom ubogim i prostym wciąż ożywiali poprzez głoszenie Ewangelii ję- zykiem dla nich zrozumiałym, poprzez dzieła miłosierdzia i modlitwę za zmarłych. To jest bycie blisko ludzi takich jak my, prostych. Podoba mi się ten fragment Pawła do Tymoteusza: strzeż wiary, którą otrzymałeś od swo- jej matki, babci...; z prostoty matki, babci (por. 2 Tm 1, 5). To fundament. Nie jesteśmy książętami, synami książąt, hrabiów czy baronów. Jesteśmy ludźmi prostymi, wziętymi z ludu i dlatego z prostotą mamy iść do tych, którzy najbardziej cierpią: do chorych, dzieci, porzuconych, starców, ubo- gich, do wszystkich. Ubóstwo znajduje się w centrum Ewangelii. I jest to ubóstwo Jezusa, a nie ubóstwo socjologiczne. Innym ważnym duchowym dziedzictwem waszej rodziny zakonnej jest to pozostawione przez waszego współbrata, bł. Jerzego Matulewicza: całkowite oddanie Kościołowi i człowiekowi, aby „iść odważnie do pracy i walki dla Kościoła, zwłaszcza tam, gdzie jest największa potrzeba” ( Dzien- nik duchowy , 45). Niech jego wstawiennictwo pomaga wam pielęgnować tę postawę, która w ostatnich dziesięcioleciach inspirowała wasze wysiłki, aby zaszczepiać charyzmat Zgromadzenia w krajach ubogich, zwłaszcza Afryki i Azji. Wielkie wyzwanie inkulturacji wymaga dziś od was głoszenia Dobrej Nowiny językiem i metodami zrozumiałymi dla ludzi naszych czasów, poddawanych procesom szybkich przemian społecznych i kulturowych. Wasze zgromadzenie chlubi się długą historią, zapisaną przez odważnych świadków Chrystusa i Ewangelii. Idąc tą drogą, jesteście dziś wezwani do kroczenia z odnowionym zapałem, który poprowadzi was z prorocką wol- nością i mądrym rozeznaniem – jednocześnie – na drogi apostolstwa i mi- syjnego pogranicza, oraz z troską o ścisłą współpracę z biskupami i innymi członkami kościelnej wspólnoty. Horyzonty ewangelizacji i pilna potrzeba świadczenia o ewangelicznym orędziu wobec wszystkich, bez wyjątku, stanowią szerokie pole Waszego apostolatu. Wielu wciąż czeka, by poznać Jezusa, jedynego Odkupiciela