Ad Honorem POLISH

17 ślubowania mariańskiego. Dla wiernych świeckich zostanie przygotowana odpowiednia broszura o Oblatio i Zgromadzeniu Księży Marianów o cha- rakterze formacyjnym i powołaniowym, zaś dla wszystkich współbraci przygotowany będzie odpowiedni tekst do odczytania. Wcześniej, w czasie Konwentu Generalnego w październiku 2020 roku, odbędzie się specjalne sympozjum poświęcone Oblatio i konsekra- cji. Uczestnicy Konwentu, oprócz zagadnień ustalonych na takie zebrania w naszych Konstytucjach (Konstytucje, 276; Dyrektorium , 250), podejmą namysł nad znaczeniem konsekracji zakonnej, ze szczególnym uwzględ- nieniem Oblatio , znajdującego się u początków naszego Zgromadzenia. Refleksja nad tymi istotnymi elementami życia zakonnego może dać nowy impuls, służący zarówno ożywieniu i pogłębieniu charyzmatu, jak i od- kryciu na nowo łaski wybrania do szczególnej bliskości z Bogiem i służby w Kościele. W kontekście gwałtownie postępującej sekularyzacji dzisiej- szego świata pochylenie się nad najważniejszymi sprawami naszego życia wspólnotowego i osobistego – a do takich należy konsekracja zakonna w kontekście Oblatio – może stać się dla nas bodźcem do nawrócenia i po- wrotu do „pierwotnej miłości” (por. Ap 2, 4). Dziękczynienie i pojednanie z Bogiem W czasie Jubileuszu spoglądamy na naszą historię z perspektywy wiary i dostrzegamy w niej wydarzenia piękne, naznaczone służbą Kościołowi i świętością naszych współbraci, którzy poprzedzili nas na drodze mariań- skiego powołania. Tworzyli oni, dzięki wspaniałej i wielkodusznej współ- pracy z łaską Boga, piękne karty historii naszego Zgromadzenia, z której jesteśmy dumni. Cieszymy się ich radością i w poczuciu współuczestnic- twa w patrymonium naszej wspólnoty dzielimy się z innymi dobrem, któ- re nasi poprzednicy wnieśli w historię Kościoła i ludzkiej wspólnoty. I jest to postawa zarazem słuszna i właściwa. Świętowanie Jubileuszu daje nam wszystkim okazję do dziękczynienia Bogu za okazane naszej wspólnocie na przestrzeni dziejów łaski i odpowiedź pełną wiary ze strony naszych współbraci. Wpatrując się w przeszłość, nie możemy jednak zapominać o takich wydarzeniach, dotyczących zarówno całej wspólnoty, jak i poszczególnych współbraci, które dziś oceniamy jako smutne i tragiczne, niekiedy powo- dujące także zgorszenie we wspólnocie całego Kościoła. Chodzi tu zwłasz- cza o sytuacje naznaczone zagubieniem wiary lub grzechem. I jak cieszy nas współuczestnictwo w dobru wspólnym całego Zgromadzenia, tak nie