Heraldic Commentary Update 2

Ze starych dokumentów wiemy, że w roku 1731 istniały dwie pieczęcie zakonu: mała i duża (obydwie kształtu owal- nego o wymiarach: 28x25 mm i 35x30 mm [por. J. Bukowicz MIC, Wprowadzenie , w: Album zmarłych ojców i braci Zgro- madzenia Księży Marianów , Warszawa 1990, s.1]). Wszystkie listy przełożonych generalnych zawierały, oprócz ich podpisów, także pieczęć zakonu. Poza tym, każdemu klasztorowi zlecono uzyskać pieczęć z napisem wymieniającym nazwę klasztoru i wezwanie kościoła (por. S.M. Sydry MIC, Organizacja Zgro- madzenia Księży Marianów w XVIII wieku, Stockbridge 2002, s.109 ) . Jak zatem wynika z powyższego, już wkrótce po powsta- niu Zgromadzenie Księży Marianów przyjęło za swój znak postać Najświętszej Maryi Panny Niepokalanej. Od objęcia zwierzchnictwa nad zakonem przez o. Andrzeja od św. Ma- teusza Deszpota w 1722 r. i zatwierdzenia przez papieża Inno- centego XIII w 1723 r. mariańskich ustaw – do dziś jest to godło zakonu. Z końcem lat 80. ubiegłego stulecia mariańskie godło za- konne zostało umieszczone na tarczy herbowej, uzupełnionej wstęgą z dewizą, przez co nabrało cech pełnego herbu. Przez analogie z herbami innych zakonów można z dużym prawdo- podobieństwem przyjąć, że twórcy godła intuicyjnie, zgodnie z tradycją i sposobem myślenia swojej epoki, widzieli je jako umieszczone w polu tarczy herbowej. Niektóre barokowe pieczęcie zakonu można nawet potraktować jak owalne kar- tusze herbowe, tak popularne w czasach baroku. Heraldyka posługuje się bardzo precyzyjnym, kształtowa- nym od średniowiecza, językiem, zwanym blazonowanie . Przy pomocy blazonowania można opisać precyzyjnie każdy herb i bezbłędnie odtworzyć go jedynie na podstawie prawidłowego opisu. Zgodnie z regułami heraldyki elementy herbu, które nie zostały precyzyjnie opisane są bądź niezmienne, identyczne w każdym wypadku i dlatego nieopisywane, bądź mogą być 10