Ephemerides_Marianorum_2017
sterstwo robotników, które skupiało się przy kościele św. Kazimierza, wcześniej należącego do jezuitów. Do pomocy dał mu ks. Piotrowskie- go, Białorusina. A kiedy w lutym 1919 roku o. Muckermann otrzy- mał nakaz opuszczenia miasta, biskup zasięgnął rady ks. kan. Ellerta i postanowili, że Związek Robotników powinien istnieć i objąć pieczę nad kościołem św. Kazimierza. Księży Lubiańca i Maciejewicza posłał do rabina, aby ten wpłynął na Żydów, by nie drażnili i nie prowoko- wali katolików, przychylając się do działań bolszewickich. Natomiast ks. Kukcie zlecił zabieganie przez wpływowe kręgi litewskich świeckich katolików o uwolnienie o. Muckermana. Do rozmów z władzami litew- skimi w sprawach Kościoła posyłał ks. Tumasa. Biskup korzystał z rad ks. Vailokaitisa, ale także księży Lubiańca, Maciejewicza, Kretowicza i Steckiewicza, chcąc uchronić ludzi przed niebezpieczeństwem ze stro- ny bolszewików 54 . Jak widać, w tym doradztwie nie przeszkadzała mu narodowość kapłanów, gdy chodziło o dobro ludu Bożego. Ale odpo- wiedzialność przyjmował osobiście, jak czytamy: Gdzie jest niebezpie- czeństwo, nie wypada biskupowi zasłaniać się innymi, trzeba wystąpić samemu. Dobry pasterz swą duszę oddaje za owce 55 . Był przygotowany na ewentualne uwięzienie tak, by diecezja ani odrodzone zgromadze- nie nie ucierpiało z tego powodu. Zapisał: Uporządkowałem ważniej- sze sprawy, napisałem nominacje, kto będzie rządził diecezją, gdybym trafił do więzienia i kto będzie opiekował się naszym Zgromadzeniem, listy oddałem o. Wojtkiewiczowi, sam zaś oddałem się w ręce Opatrz- ności Bożej. [...] Ogarnęła mnie niewypowiedziana chęć bronienia uko- chanego Kościoła 56 . W pierwszym rzędzie zależało mu na obronie wia- ry chrześcijańskiej tego ludu, a najbardziej robotników chrześcijańskich oraz ich duszpasterzy. Pytany przez kapłanów, co mają robić wobec bolszewickich dążeń do ich uwięzienia, pozostawiał im wolność osobistej roztropnej decy- zji, ale zarazem mówił o sobie, że na ich miejscu nie uciekałby 57 . Kie- dy dowiedział się o uwięzieniu kapłanów, jak mógł starał się zebrać konieczne informacje i zorganizować im pomoc. Podnosił na duchu na- wet suspendowanych kapłanów, starając się ich odpowiednio zaanga- 54 Zob. tamże, 162-167. 55 Tamże, 168. 56 Tamże, 170-171. 57 Zob. tenże, Dziennik biskupi (27 lutego 1919), 178. Troska biskupa Jerzego Matulewicza o ducha kapłańskiego w diecezji wileńskiej 85
Made with FlippingBook
RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==