Ephemerides_Marianorum_2017

żować 58 . Kapłanów niestosujących się do poleceń potrafił tak prowa- dzić, aby zrozumieli, że jest on świadom ich postępowania, a resztę po- zostawiał ich sumieniu i samemu Bogu 59 . Osobiście zaś spieszył z po- sługą sakramentalną kapłanom, którzy o to prosili 60 . W sprawach językowych bp Jerzy Matulewicz opowiadał się za prawem każdego narodu do własnego języka nie tylko w życiu cywil- nym, ale także w Kościele. Niech chwalą Boga wszystkie narody, każ- dy w swoim języku 61 , odnotował po rozmowie z klerykiem Cybulskim, Litwinem. Jednak był daleki od forsowania spraw językowych za cenę zaprzepaszczenia pokoju. Rozmawiał z ludźmi, a szczególniej z kapłana- mi i klerykami w ich rodzimym języku, krzepiąc w nich ducha męstwa w ujawnianiu chrześcijańskiego patriotyzmu. Zamierzał nawet położyć kres lękliwemu zakłamaniu niektórych kapłanów w przyznawaniu się do swojej narodowej tożsamości i używania rodzimego języka 62 . Naj- bardziej istotne było dla niego zbliżanie ludzi do Chrystusa w języku dla nich najbardziej zrozumiałym 63 . Drugorzędną sprawą w postawie biskupa było uszanowanie czy- jegoś poczucia tożsamości narodowej, jednak na tyle ważną, że starał się nikogo nie ranić z tego powodu, nie poniżać i nie uprzedzać do sie- bie, a to z racji powierzonej mu misji pasterskiej i troski o zbawienie lu- dzi. Dlatego starał się o to, aby nikt go nie wciągał do polityki. Chciał jednakowo służyć zbawieniu ludzi każdego języka i narodu. Jeśli cho- dzi o sprawę używania języka w Kościele i porządku nabożeństw w za- twierdzonych językach, szanował zarządzenia ks. prałata Kazimierza Mi- kołaja Michalkiewicza, administratora diecezji i arcybiskupa Edwarda Roppa, swojego poprzednika na stolicy biskupiej. Nie spieszył się ze zmianami, dopóki sprawy należące do polityków w danych kwestiach nie zostały prawnie rozwiązane 64 . Trzeba zauważyć, że bp J. Matule- 58 Zob. tamże, 173-175, 179. Zapewne chodziło o suspensę nałożoną przez ks. prał. Michalkiewicza z powodu podpisania innego memoriału niż ten, który on podpi- sał w sprawie niepodległości Litwy. 59 Zob. tamże, 181-183. 60 Zob. tamże, 183. 61 Zob. tamże, 202. 62 Zob. tamże, 181. 63 Zob. tamże, 180. 64 Zob. tamże, 244, 249. Janina Samolewicz SJE 86

RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==