Ephemerides_Marianorum_2017

Szpital wzniesiony przez marianów istniał również przy klasztorze mariampolskim. Według relacji z 1834 roku, przyjmował on nie tyl- ko ludzi bezdomnych, ale również ubogich, chorych, żebraków, kale- ki i był utrzymywany z pomocy materialnej płynącej z klasztoru oraz z ofiar w naturze składanych przez wiernych z parafii. Oprócz utrzymywania szpitali marianie również w inny sposób wspierali potrzebujących i ludzi, którzy doznali nieszczęścia. Na przykład relacja ze wsi Puszcza podaje sytuację dwóch gospo- darzy, których budynki zostały zniszczone przez pożar. Dla ich odbu- dowy gospodarze otrzymali pomoc z klasztoru, i jeden z nich dostał od klasztoru konia, krowę i dwa byki. Inni, którzy doznali jakichś nie- szczęść natury materialnej, byli uwalniani od podatków, które powin- ni płacić klasztorowi 20 . Operacje wojenne, zwłaszcza kampania napoleońska, doprowadzały do ruiny wiele gospodarstw gospodarzy z parafii mariańskich oraz gospo- darstw poddanych mariańskich. Dokumentacja z lat 1812-1814 wyka- zuje bezprzykładną, tragiczną nędzę chłopów z parafii mariańskich. Marianie usiłowali nieść pomoc i ratować od głodu zrujnowanych wieśniaków, jak np. informuje przełożony Raśny w 1813 roku: Nasi poddani w Tokarach są pozbawieni wszystkiego. Ludność także nie ma pieniędzy. Klasztor żywi służbę folwarczną, a także chłopów, którzy do- słownie nie mają nic. Niestety, także klasztor poniósł bardzo ciężkie stra- ty i może tylko pomagać, dając zboże, które bierze się na kredyt 21 . O nędzy chłopów po kampanii napoleońskiej i o niesionej im po- mocy informują również przełożeni Skórca, Goźlina, Mariampola. Zda- jąc sobie sprawę z wielkiej nędzy chłopów i niewystarczalności pomo- cy niesionej im przez klasztory, przełożeni Skórca, Goźlina i Raśny in- terweniowali w ich obronie, domagając się od rządu zdecydowanej po- mocy ekonomicznej oraz zwolnienia od podatków na jakiś czas. Również przebieg powstania listopadowego w latach 1830/31 przy- czynił się do dewastacji gospodarstw i jeszcze większej nędzy w ma- riańskich parafiach. Dokumentacja dotycząca trzech wiosek, leżących w parafii Skórzec, tak opisuje ten stan rzeczy: „ liczni chłopi znajdują się w stanie zupełnej nędzy, nie mają nic do jedzenia, nie mają domów. 20 Tamże. 21 Tamże. Jan Kosmowski MIC 70