Ephemerides_Marianorum_2017

w tej samej mierze nazwy Zgromadzenia, co celu szczegółowego jego wspólnoty. Tę swoją postawę święty Ojciec Stanisław uzasadnia tylko w jeden sposób, a mianowicie „wizją przez Ducha Bożego wyciśniętą w jego duszy” ( Fundatio Domus Recollectionis ). Niesiony tą wizją opu- ścił „droższe mu nad życie Zgromadzenie Szkół Pobożnych” i wszystko podporządkował swojemu mistycznemu doświadczeniu; złożył też ślub krwi, to jest obrony przywileju Niepokalanego Poczęcia Matki Pana na- wet za cenę życia, jeśliby do tego doszło. Zaraz potem pojawia się druga cecha charakterystyczna Zgroma- dzenia: pomoc zmarłym cierpiącym w czyśćcu. Tu również, odnosząc się do źródeł historycznych, znajdujemy szczególne doświadczenia du- chowe świętego Ojca Stanisława, zwłaszcza te opisane przez świad- ków. Sam Ojciec Założyciel natomiast nie wspomina o nich, inaczej niż ma to miejsce w przypadku „wizji Zgromadzenia Niepokalanego Poczę- cia”. W Norma Vitae , suffragium defunctorum ujmuje jako drugi cel, bez specjalnego uzasadnienia. To możemy jedynie słusznie domniemy- wać z kontekstu pomocy zmarłym, ponieważ miała ona być świadczo- na „poddanym karom czyśćcowym, zwłaszcza żołnierzom i zmarłym wskutek zarazy”. Chodzi tu więc o tych, którzy odeszli z tego świata nieprzygotowani na spotkanie z Panem i nie prowadzili świętego życia; potrzebują przygotowania, oczyszczenia, aby mogli w pełni cieszyć się widzeniem Pana. Trzeci wymiar, który w Norma Vitae ujęty jest jako „pokorna po- moc proboszczom w pracach kościelnych” niesie w sobie apostolski charakter Zgromadzenia. Charakter ten znalazł swój właściwy wyraz nie tylko w dokumentach aprobujących naszą wspólnotę jako insty- tut kleru regularnego i w wielorakiej działalności apostolskiej naszego Zgromadzenia, ale przede wszystkim w gorliwości apostolskiej naszego świętego Ojca: w jego przepowiadaniu Słowa Bożego, obfitym piśmien- nictwie o teologicznoduchowej treści, niezliczonych spowiedziach, kie- rownictwie duchowym tak pojedynczych osób, jak klasztorów, oprowa- dzaniu pielgrzymów; w jego zaangażowaniu w sprawy społeczne połą- czonym z umiłowaniem ojczyzny doczesnej i wspieranie ubogich oraz czynach miłosierdzia. Do tej postawy Ojciec Założyciel dołączył także cechę bardzo osobistą i przekazaną swojej wspólnocie, to jest aposto- lat trzeźwości, ujęty jako abstynencja od gorzałki ( crematum ), używki zakazanej dla jego duchowych synów ( Norma Vitae, Testamentum II ). U podstaw takiej właśnie teorii i zarazem działalności duszpasterskiej 609 List okólny ks. Andrzeja Pakuły, Przełożonego Generalnego, z okazji kanonizacji Ojca Stanisława od Jezusa i Maryi Papczyńskiego...