Ephemerides_Marianorum_2017

Kiedy władza wydała pozwolenie na dobudowanie dwóch ścian, obko- paliśmy kościół i zrobiliśmy fundament z czterech stron. W ciągu jed- nego dnia przyszło trzystu ludzi do pomocy. Był to dzień świętowania przez komunistów konstytucji i wszyscy mieli wolne. Fundament miał 2 m głębokości, 80 cm szerokości i 60 m długości. W tym czasie aku- rat były żniwa i wszyscy partyjniacy byli nimi zajęci, więc myśmy wy- korzystali ten moment i zamiast dwóch ścian, zrobiliśmy cztery. Praca trwała dwa tygodnie i wszystko ręcznie. Wyłączali nam prąd, nie było cementu. Przyszli chętni do pracy, a tu nie ma cementu, chodzili więc po ludziach i szukali cementu. Nie można było iść i kupić go w imieniu Kościoła, trzeba było szukać go u prywatnych ludzi, albo w inny spo- sób organizować. Po żniwach przyszła władza, a fundamenty były już zrobione. Pytali więc: Co wyście zrobili? Pozwoliliśmy wam tylko dwie ściany postawić. Odpowiedzieliśmy: ale do czego te dwie ściany przy- czepić? Wybudowaliśmy nowy kościół wokół tego, który tam był, oczy- wiście powiększyliśmy go. W końcu z Moskwy przyszło pozwolenie na budowę. Po takie pozwolenie trzeba było jeździć właśnie do Moskwy. Władze lokalne kontaktowały się z centralnymi i dopiero wtedy wyda- wana była zgoda na budowę. Jako że przewidywano, że Niemcy niedłu- go mogą wyjechać, a tu zostaliby sami starzy ludzie, więc władza nie widziała zagrożenia i wydała zgodę na budowę. Ściany przez ludzi były wybudowane w ciągu miesiąca. Wszystko było wykonane ręcznie, za po- mocą bloczków podnoszone były wiadra, wszystkie materiały przynosili sami ludzie. Ściany miały 7,8 m wysokości z fundamentem. Nad ziemię z dachem wznosiły się na 5,8 m. W środku znajdował się jeszcze sta- ry kościół. Ludzie, którzy przychodzili do kościoła tylko raz w miesiącu na pierwszy piątek, myśleli, że nie ma kościoła, trzeba było więc usta- wić krzyż. W listopadzie wszystko było już gotowe. Kiedy podłączyliśmy ogrzewanie, to całą zimę rozbieraliśmy stary kościół i już odprawiane były msze św. w nowym kościele. Było to w roku 1990. W tymże roku nie było jeszcze biskupa. We wrześniu przyjechał nuncjusz Związku Ra- dzieckiego, aby szukać kandydata na biskupa dla Kazachstanu, przyje- chał też do nas. Ja nie byłem specjalnie prześladowany i nie wzywano mnie często, kiedy jeździłem do wiosek. Władze miały ogólny nadzór, tym bardziej że zbliżał się koniec Związku Radzieckiego i komuniści już nie wiedzieli sami, co robić. Wszystko było w ich rękach i byli bardzo pewni siebie. I jak powstał jeden kościół w Kazachstanie, to dla nich była to kropla Jan Paweł Lenga MIC 516

RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==