Ephemerides_Marianorum_2017

poczciwego przyjmą, a młody, który nic nie rozumie – niech jedzie da- lej. Jedni ludzie byliby zadowoleni, a inni nie. On chciał pracować w Ka- zachstanie, ale był akurat strajk kolejarzy w Polsce i nie mógł dojechać do Kazachstanu i na tym się to skończyło. Ja też nie miałem prawa do konkretnej parafii czy wioski. Kto przyjechał, ten w danej miejscowości pracował. Ale kiedy przyjeżdża ktoś nowy, to pracuje inaczej niż ksiądz, który jest tam już kilka lat i zna sytuację i warunki, i ma zgodę biskupa. Widziałem, że on tego nie rozumie, a w emocjach wydawało mu się, że nie chcę nikogo dopuścić do pracy tutaj. Myślał, że chociaż chce tutaj pracować, to ja mu nie pozwalam. Kiedy wyjeżdżał, to mówił, że wróci, jednak ze względu na strajk nie mógł przyjechać. Mówił też, że Niem- cy wyjadą, Polacy wymrą i wszystko będzie skończone z Kościołem ka- tolickim w Kazachstanie. Było to 30 lat temu, od tego czasu wybudo- wano trzydzieści kościołów w różnych miejscowościach. Są biskupstwa oraz biskupi, przyjechał Papież, przyjeżdżali kardynałowie na poświę- cenia oraz na różne spotkania modlitewne. Na szczęście nie sprawdzi- ły się jego proroctwa. Myślał, że Kościół tworzą tylko Polacy czy Niem- cy, a Kościół jest katolicki – powszechny. Pan Bóg znajdzie ludzi, prze- cież nawet kamienie będą Go chwalić, gdy zamknięte będą usta ludz- kie. Tak to wygląda dzisiaj, że kościoły nie są pełne, ale jest żywy, jest obecny Kościół. Przychodzą do niego ludzie tak jak w pierwszych wie- kach, do których dociera słowo Boże. Są chrzty, są śluby, może nie jest ich tak wiele, ale nikt nie wie, jak wyliczyć wartość tego wszystkiego. Pamiętam, że jak pracowałem w Krasnoarmiejsku, to co roku chrzciłem prawie 1000 dzieci i dorosłych. Potem w całym Kazachstanie nie było tyle chrztów, nawet nie zbliżano się do tej liczby. A ja jeden na tym te- renie tyle udzielałem chrztów. Ale też zmieniła się sytuacja, bo bywa, że jakiś ksiądz wyjedzie, zostanie posłany w inne miejsce. Gdyby nie wybu- dowano kościołów, gdyby ktoś tym się nie zajął i nie pomyślał, że trze- ba je budować, to dziś byłoby ciężko. Gdyby na wioskach zostały tyl- ko domy modlitwy, trzeba by je pozamykać. A tak, gdy ludzie jadą do miast wojewódzkich, dostrzegają, że jest kościół i ktoś pyta, co to za ko- ściół, czyj to jest kościół, co w nim się dzieje, więc jest to zupełnie inna sytuacja – ewangelizacyjna. Jak budowaliśmy kościół w Krasnoarmiejsku, to szczególnie poma- gali świeccy – jak mrówki. Trzeba było dobudować coś do kościoła, by go powiększyć, władza pozwoliła dobudować tylko dwie ściany. Do tej pory podłożone były podkłady kolejowe, ale wszystko mogło się zawalić. Początki pracy w Kazachstanie (1980–1990). Wspomnienia 515

RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==